Perfectionistisch, dienstbaar én bourgondisch. Zo wordt Adriaan van Breugel getypeerd door dorpsgenoten die dichtbij hem stonden en vaak in de dorpsgemeenschap met hem samenwerkten. Op 4 november 2023 overleed Adriaan, een geboren en getogen Gestelaar na een slopende ziekte op 65-jarige leeftijd. Zijn overlijden kwam misschien niet onverwachts maar voelde toch bij velen als een schok. Als een veel te vroeg en ongewild slotakkoord. Adriaan speelde een rol - en vaak een sleutelrol - in verschillende verenigingen. Voor zijn meer dan verdienstelijke inzet voor het gilde en het Gestelse gemeenschapsleven ontving Adriaan in 2017 uit handen van burgemeester Pommer een Koninklijke Onderscheiding.
Netwerken en betrokkenheid in Gestel
Grote cirkel Om Adriaan heen valt dan ook een grote cirkel te trekken van met hem verbonden dorpsgenoten: met onder meer gildebroeders (Gilde St. Antonius en St. Barbara), muzikanten (muziekvereniging St. Michaël; Groot Bokkendonks Orkest) en carnavalsvrienden (De Fobussen). Wie kende Adriaan eigenlijk niet? Duizenden Gestelaren zagen hem door de jaren heen op het podium bij Torenpraot, meteen vanaf de start in 2000 een doorslaand succes. Als leider van het speciaal opgerichte Harmonie-combo. Het ensemble dat zorgde voor de vrolijke noot, de zaal warm blies en met zorgvuldig door Adriaan gekozen melodieën de deelnemende Torenpraoters een bij ieder typetje toepasselijke entree bezorgde. Onvergetelijk: de wijdse dirigentengebaren van Adriaan bij het inzetten van ‘Also sprach Zarathustra’, het traditionele nummer van het Harmonie-combo met de inleidende paukenslagen voorafgaand aan de bekendmaking van de winnaar. Als orkestleider wilde Adriaan het beste naar boven halen uit de muzikanten. In deze rol kwamen heel veel kwaliteiten van Adriaan samen: organisatietalent, het verbinden van mensen tot een hecht team, muzikaliteit en het streven naar perfectie. Adriaan was wars van herhalingen en zocht steeds in overleg met iedere Torenpraoter naar toepasselijke muziek. Elke editie van dit evenement opnieuw.
De rol als gangmaker en oprichter
Gangmaker Als geboren en getogen Gestelaar was Soos ’t Vat voor Adriaan een van de plekken waar hij in zijn jonge jaren graag kwam. Daar - waar ooit de Huif stond - werden door Gestelse jongeren middenin de zeventiger jaren vriendschappen voor het leven gesmeed. In Soos ’t Vat ontstond uit de seniorengroep van Jong Nederland een hechte vriendengroep. Mede onder aanvoering van Adriaan werd besloten een carnavalsclub op te richten. Met als leden van het eerste uur naast Adriaan onder meer Gerard van Berkel, de gebroeders Jan en Pieter Goossens, Henk van Breugel, Rein Groenendaal, Rien Dekkers en Mari van Grinsven. Het was ook Adriaan die de naam bedacht van deze nieuwe loot aan de Bokkendonkse stam: De Fobussen. Al snel bewees Adriaan zich als gangmaker en gaf hij de aanzet tot de vorming van een eigen muziekkapel. Met zijn mooie spel op de schuiftrombone, het instrument waarop hij ook bij muziekvereniging St. Michaël zou gaan uitblinken, was hij de dirigent en ook een vanzelfsprekende kapelleider.
Het gilde en erfgoed
Het gilde Ook op een heel ander gebied is Adriaan een grote steunpilaar gebleken. Hij was een dorpsgenoot die het cultureel-historisch erfgoed koesterde. Bij het gilde St. Antonius en St. Barbara was Adriaan meer dan 50 jaar lid en ruim dertig jaar Deken-Schrijver (secretaris). In die functie was Adriaan de spreekwoordelijke rechterhand van Hoofdman Thieu van Berkel. De rol van Deken-Schrijver paste Adriaan als een handschoen. Altijd aanwezig bij activiteiten en ook nooit te beroerd om de handen uit de mouwen te steken. Zo was in een interview in weekblad De Brug van september 2022 te lezen dat Adriaan eigenhandig de houten ‘vogel’ bij het Koningsschieten had gemaakt. Van notenhout. Niet zonder een glimlach liet Adriaan optekenen dat het afschieten van de vogel “wel 500 kogels” had gevergd.
Sporen na laten Adriaan, behalve verenigingsman óók een bourgondische en praatgrage levensgenieter, wist door zijn oorspronkelijkheid velen voor zich in te nemen. Zijn verlies zal zeker worden gevoeld. Het is een troostrijke gedachte, ook voor zijn vrouw Monique en de kinderen en kleinkinderen, dat Adriaan sporen na laat en met zijn kwaliteiten, inzet en punctualiteit de Gestelse gemeenschap heeft verrijkt. Sommige zaken hebben eeuwigheidswaarde. Zo werd op initiatief van Adriaan de ‘Oude Caert’ (het uit 1614 daterende en oudst bewaard gebleven document van gilde St. Anthonius en St. Barbara) nauwkeurig herschreven. Ook dit stukje monnikenwerk maakt duidelijk: Adriaan ging er als vrijwilliger altijd voor.
Persoonlijke en professionele ontwikkeling
In 2019 ben ik afgestudeerd aan de restauratie opleiding 'Conservation of Cultural Heritage' in Engeland. Deze bacheloropleiding heeft mij een brede inkijk gegeven in het restaureren van objecten, waaronder keramiek, hout en archeologische materialen, om me uiteindelijk te specialiseren in papier- en boek restauratie. De eerste paar jaar heb ik samengewerkt met ervaren restauratoren die mij de kneepjes van het vak hebben geleerd. Ook heb ik veel kennis opgedaan over het beheren en behouden van een collectie, het schoonmaken van verschillende objecten, de relatie tussen schimmels en cultureel erfgoed en wat er moet gebeuren bij de nasleep van een calamiteit. Uiteindelijk heb ik in 2022 besloten om mijn eigen bedrijf op te richten die zich bezighoudt met papier en boek restauratie en het beheren van cultureel erfgoed.
Broodnodige historische context en associaties
In 1627 was hij in Amsterdam waar de rederijker P. Adriaen Brouwer, schilder van Haerlem'. een bedrag van 1600 gulden. schuldbrief van 1516 gulden. ontgraven en plechtig begraven in de kerk van de Karmelieten. Zuidelijke Nederlanden. Zuidelijke Nederlanden actief. geweten. rederijkerskamer De Violieren. geen enkel is gedateerd. Brouwer geniet vooral bekendheid als genreschilder. handelsmerk. zelfs mogelijk op een neostoïcijnse demarche. beïnvloed. en groenen op. Setting en figuren vormen een eenheid. ten tonele. Ze balanceren op de rand van het karikaturale. schilderen waarbij hij de verf dun aanbrengt. naast de boerenstukken ook enkele late landschappen. Antwerpen en Haarlem. (1610-1690). Zowel Rubens als Rembrandt prijzen zijn werk. Maart 1625 Adriaen Brouwer houdt zich op in Amsterdam. 1626 Adriaen Brouwer woont en werkt in deze periode mogelijk in Haarlem. Hij wordt "beminnaer" van de rederijkerskamer De Wijngaertranken in Haarlem. Het motto van deze amateuristische literaire cirkel luidt: In Liefde Boven Al.
Bruegel is de naam van een beroemde schildersfamilie uit de zestiende en zeventiende eeuw. Aan het hoofd van deze familie stond Pieter Bruegel de Oude. Hij signeerde zijn werk tot 1559 met Brueghel. Hierna liet hij de ‘h’ echter weg. Deze kunstenaar had twee zoons, die beiden hun naam met een ‘h’ schreven: Pieter Brueghel de Jonge en Jan Brueghel de Oude (1568-1625). Over de geboorte van Pieter Bruegel de Oude is niets bekend. Het is onzeker waar en wanneer hij precies geboren is. In 1546 werd Bruegel in het Antwerpse schildersgilde opgenomen. Ongeveer vijf jaar later maakte Bruegel een reis door Italië, waar hij voornamelijk landschappen schilderde. Zijn bijnaam Boeren Bruegel dankt hij aan zijn tijdgenoten, die hem vooral als kundig schetser van het plattelandsleven zagen. Oorspronkelijk maakte Bruegel voornamelijk gravures en prenten. Vanaf 1559 veranderde dit echter en ging Bruegel nog slechts schilderen. Het ene meesterwerk na het andere verscheen van zijn hand. Bekende werken van hem zijn onder meer De val van Icarus (1558), De Toren van Babel (1563) en De Boerenbruiloft (1568).
Archeologie en erfgoed
De eerste zoon van Pieter Bruegel de Oude was Pieter Brueghel de Jonge. Hij ging in de leer bij landschapschilder Gillis van Coninxloo en trouwde met de zus van zijn meester. In 1585 werd Brueghel zelf meester en ging hij voornamelijk landschappen, religieuze onderwerpen en fantasieonderwerpen schilderen. Voor dit laatste onderwerp gebruikte Brueghel vaak vuur en overdreven wezens, wat hem de bijnaam Helse Brueghel opleverde. Hij kopieerde en interpreteerde voornamelijk werken van zijn vader, zoals ook het geval was bij Het gevecht tussen carnaval en vasten. De andere zoon van Pieter Bruegel de Oude was Jan Brueghel de Oude. Hij en zijn twee nakomelingen zetten de schildertraditie van de familie voort. Jan schilderde voornamelijk landschappen en bloemstukken en werkte onder meer samen met de beroemde schilder Peter Paul Rubens.
Musical en cultureel erfgoed
Ga mee op ontdekkingstocht naar archeologische vindplaatsen in binnen- en buitenland! Tussen 1816 en 1840 verschenen de vier delen van de Geschiedenis der vaderlandsche schilderkunst van Roeland van Eynden en Adriaan van der Willigen. De uitgave was bedoeld als voortzetting van de naslagwerken van Arnold Houbraken en Johan van Gool. Het ging de samenstellers vooral om het beschrijven van eigentijdse kunstenaars. Toch is er in de Geschiedenis der vaderlandsche schilderkunst ook veel informatie te vinden over oude kunstenaars. Van Eijnden en Van der Willigen wilden namelijk ook het werk van hun voorgangers corrigeren en aanvullen. Zo zijn deel 1 en 2 geheel gewijd aan kunstenaars van voor 1800. Bij het verzamelen van hun gegevens maakten Van Eynden en Van der Willigen gebruik van de gegevens die Gerard van Nijmegen, Izaäk Schmidt en D.J. Guicherit hadden verzameld. Zij spraken ook met kunstenaars en verzamelaars en deden zelf archiefonderzoek. De biografieën zijn chronologisch geordend, op jaar van geboorte. Het werk draagt tegelijk sterk de trekken van 'work in progress', want in diverse afdelingen worden steeds aanvullingen gegeven op eerder werk. Deel 4 verscheen ruim twintig jaar na de dood van Van Eynden en kan dus geheel op naam van Van der Willigen geschreven worden. Het is een 'aanhangsel' op de eerste drie delen. In totaal staan er ruim 1500 kunstenaars in Geschiedenis der vaderlandsche schilderkunst.
tags: #adriaan #van #breugel #schilderwerken