In dit overzicht zet een meisje een paard met speciale effecten in de lucht, maar achter zo’n scène uit de jaren zestig schuilt veel meer dan het oog ziet. De verfilming van de boeken van Astrid Lindgren over Pippi Langkous was vanaf dag één een groot succes, wereldwijd bekend en geliefd. Maar hoe werd zo’n iconische scène eigenlijk gemaakt, en wat weten we werkelijk over het paard en zijn rol op de set?
Het paard van Pippi: van Illbatting tot Kleine Witje
In de boeken heeft het Paard van Pippi Langkous geen naam; in de serie wordt hij uiteindelijk “Lilla Gubben” genoemd. De naam die het paard in de Nederlandse versie kreeg, was Kleine Witje (afgekort Witje). In het Zweeds heette hij “Lilla Gubben”, wat “kleine man of mannetje” betekent. Het paard dat Lilla Gubben speelde, heette eigenlijk Illbatting en is bekend geworden onder de naam Bunting. Hij was een Zweeds Warmbloedpaard van 1,54 m hoog - dus niet extreem groot, wat mogelijk meegewerkt heeft aan Nilssons keuze voor een passende bijnaam. Bunting werd uitgeleend door de Solna manege in Zweden, en de eigenaar, Rudolf Öberg, kreeg voor zijn zestigste verjaardag een schimmel cadeau die uitleende voor de opnames.
Kleur en uiterlijk: stippen als onderdeel van de beschrijving
De stippen op het paard zijn geen natuurlijke kenmerken maar schilderingen die op het dier zijn aangebracht. “De stippen waren er op geschilderd,” verklapt de betrokken journalist. Zo voldeed hij aan de beschrijvingen uit Lindgrens boeken en werd het beeld op het scherm trouw weergegeven. Voor de opnames was men op zoek naar een geschikt paard; het schimmelras leende zich hier uitstekend voor en maakte het geheel visueel aansprekend voor het publiek wereldwijd.
Hoe werd de scène gefilmd?
Tijdens de opnames moesten meerdere technische uitdagingen worden opgelost: een lift, een dierenarts en speciale effecten maakten het mogelijk dat het paard op een plank werd opgehesen terwijl het leek te zweven. Het dier bleef rustig op de plank staan dankzij verdoving vooraf, zodat de bewegingen natuurlijk ogen. Johan Erséus, die een boek schreef over de filmopnames, vertelt hoe de crew behoorlijk vindingrijk was. “Kleine Witje had in het echt trouwens geen zwarte stippen,” onthult hij, wat aangeeft dat de effecten en de nacontrole essentieel waren voor de geloofwaardigheid van de scène.
Speciale effecten en logistiek: wie deed wat?
Een kernpunt van de productie was de samenwerking tussen lifttechnici, dierenartsen en regisseurs: de dierenarts verdoofde het paard zodat het rustig bleef staan terwijl een mechanische lift het dier omhoogtilde. Volgens Erséus werd het hele proces met zorgvuldige precisie uitgevoerd om zowel veiligheid als geloofwaardigheid te waarborgen. De crew toonde zich creatief en innovatief, wat bijdroeg aan het succes van de filmopnames én aan de blijvende populariteit van Pippi Langkous, niet alleen in Europa, maar ook in Noord-Amerika, Mexico, Rusland en meerdere andere regio’s.
Het bestaan van het Paard achter het verhaal
Het paard van Pippi Langkous werd zo’n beroemdheid dat hij buiten de opnames om ook als manegepaard dienst deed. In de jaren ’70 verhuisde Bunting naar Angarn, waar hij bekend stond als braaf, aardig en goed geschoold. De combinatie van technische verbeelding en dierlijk vakmanschap maakte dat het publiek het beeld van Pippi die haar paard met één hand de lucht in tilde, als een echte mijlpaal beschouwde.
Reacties en herinneringen
Geïnterpreteerde reacties uit fans en kijkers wisselen zich af tussen bewondering voor de filmkunst en discussie over ethische kwesties rondom diervervoer en verdoving. Sommige opmerkingen benadrukken hoe misverstanden over de realiteit van de scène ontstaan, terwijl anderen juist de magie van de uitvoering prijzen. De discussie rondom al dan niet ingrijpen bij het filmen blijft levendig in de feedback van kijkers, mede doordat herinneringen uit de kindertijd krachtige beelden oproepen.
De filmopnames van Pippi Langkous werden gekenmerkt door een duidelijke balans tussen realisme, veiligheid en creativiteit. Dankzij de samenwerking van regisseurs, acteurs en dierenverzorgers ontstond een setting waarin vereenvoudigde beelden toch enorm overtuigend konden worden uitgevoerd. Het resultaat was een geliefde klassieker die vandaag de dag nog steeds mensen aanspreekt door zijn combinatie van humor, avontuur en humoristische presentatie van een kind met een eigenzinnig paard.
Pippi Longstocking - Behind The Scenes trailer
Samenvatting van de belangrijkste feiten
- Paard Illbatting werd in de Nederlandse versie Kleine Witje genoemd; in het Zweeds Lilla Gubben.
- Bunting was de werkelijke naam van het paard dat Lilla Gubben speelde.
- De stippen op het paard werden beschilderd om aan Lindgrens beschrijvingen te voldoen.
- Een lift en een verdoving door een dierenarts maakten de scène veilig en mogelijk.
- De Solna manege leverde het paard voor de opnames; Rudolf Öberg kreeg het schimmel als cadeau.
In de loop der jaren is het beeld van Pippi Langkous en haar paard een blijvend symbool gebleven van speelsheid, vindingrijkheid en avontuurlijk opvoeden. De combinatie van praktische effecten en aandacht voor dierverzorging blijft een voorbeeld voor filmmakers die met magische scènes werken waar realisme en fantasie elkaar ontmoeten.