Iris Schut: accent achtergrond, carrière en persoonlijke reis

Sinds 2003 ben ik altiste in het MO. Op mijn vierde begon ik als klein meisje met vioolspelen. Op het conservatorium in Rotterdam ruilde ik de viool in voor altviool. Dat bleek een gouden greep. De altviool past perfect bij mij. Het staat nog steeds op mijn netvlies: op de middelbare school was de platenzaak Popeye in Hengelo de favoriete plek om alles te luisteren dat los en vast zat. Ik speelde in het muziekschoolorkest van Hengelo maar ook in andere orkesten om vervolgens de overstap naar het MO te maken. Daar speel ik muziek van John Scofield, Herbie Hancock, Charles Mingus, Joe Zawinul en Duke Ellington, om er een paar te noemen.

• KAMPEN - Iris Schut is voor veel mensen een bekende stem van Radio 538, waar ze al jaren het nieuws brengt met aanstekelijk enthousiasme. Maar achter die vertrouwde stem schuilt een aangrijpend verhaal.
• Zeven jaar later, op de dag dat hij 27 zou zijn geworden, lanceerde Iris de podcast Ode aan mijn broer. Daarin spreekt ze met lotgenoten: andere mensen die hun broer verloren door geweld.
• Wat begon als een persoonlijk project, groeide uit tot een indrukwekkende serie gesprekken over rouw, recht en veerkracht.

Over Ode aan mijn broer: kracht van herkenning en het delen van verlies

In 5 vragen aan vertelt Iris over de kracht van herkenning, de andere kant van haar stem en wat haar broer haar nog elke dag leert. Haar broer kwam om toen hij een ruzie probeerde te sussen. Je staat bekend als vrolijke nieuwsstem bij Radio 538. Hoe was het om voor deze podcast ineens je meest persoonlijke verhaal te vertellen?

Sinds het verlies van mijn broertje Michiel ben ik als jongvolwassene enorm op zoek geweest naar een nieuwe richting in het leven. Als zoiets heftigs en traumatisch je overkomt, ben je ineens alle grip kwijt op het leven. Het waren jaren van vallen en opstaan. Van de ene therapie naar de ander. Maar eigenlijk had ik geen idee wat ik aan het doen was. Ik voelde en dacht van alles, maar voelde me heel eenzaam. Daarnaast ben ik inderdaad ook nieuwslezer en dus journalist, dus ik zag na de dood van Michiel ook al vrij snel dat ik een verhaal te vertellen had. Maar al die jaren wist ik niet hoe. Maar vorig jaar ontstond het idee in gesprek te gaan met andere broers en zussen, juist omdat ik zelf die verhalen van lotgenoten zo gemist heb.

Wat valt op in de gesprekken met lotgenoten?

In de podcast spreek je met lotgenoten, onder wie de broer van Peter R. de Vries. Wat viel je op in al die gesprekken? Dat het verdriet voor niemand minder wordt. Dat clichés zoals ‘tijd heelt wonden’ en ‘het krijgt wel een plekje’ voor de meesten niet opgaan. Ik heb ook gesproken met broers en zussen die hun broer al een jaar of 40 geleden zijn verloren. En zelfs zij strugglen er nog steeds elke dag mee. Het verdriet wordt niet minder. En daarnaast is onze overeenkomst dat wij onze broers zijn verloren door toedoen van een ander. Dat betekent ook dat er een dader in beeld is en iedereen ook te maken krijgt met een rechtszaak. En allemaal zeiden ze, unaniem: die rechtszaak is nog eens een extra trauma bovenop het trauma dat je al hebt meegemaakt door het verlies. Er gaat nog veel mis rond rechtszaken en voor nabestaanden is de rechtsgang een enorme last. Tot slot vindt iedereen het fijn om over hun broer te praten. Omstanders zijn vaak bang om een gevoelig onderwerp aan te snijden of iemand verdrietig te maken. Maar het wordt juist enorm gewaardeerd als ernaar gevraagd wordt en as de namen van onze broers nog genoemd worden.

Rouw en omgaan met verlies: lessen uit lange periodes van rouw

Je zegt dat rouw geen afgesloten hoofdstuk wordt. Wat heb je in die jaren geleerd over omgaan met verlies? Dat je door verschillende fases heen gaat. In de eerste jaren ben je vooral bezig met alles wat erbij komt kijken. Je moet eerst de traumatische gebeurtenis van het onverwachte verlies verwerken. Vaak op een gruwelijke manier die je alleen in films of series voorbij ziet komen. Dan komt er vaak nog een stille tocht, een uitvaart. En dan nog die rechtszaak die in sommige gevallen nog jaren kan duren. En pas daarna kan je echt beginnen met rouwen. En iedereen doet dat op zn eigen tempo. Ook al kom je allemaal uit hetzelfde gezin. Iedereen doet het op een eigen manier. En dat is allemaal oke. Het is wel belangrijk om daar met elkaar over te blijven praten en elkaars manier te respecteren. Je wil niet nog meer mensen kwijtraken, of elkaar uit het oog verliezen. Kijk naar elkaar om, maar wel met respect voor ieders keuzes.

Heb je tijdens het maken van de podcast dingen over jezelf ontdekt die je niet had verwacht? Dat het toch wel heel erg fijn is om met lotgenoten te praten. In de eerste jaren dacht ik: pff ik heb al genoeg aan mijn eigen ellende, waarom zou ik ook nog eens naar de ellende van andere mensen luisteren? Maar nu merk ik dat die (h)erkenning van het verlies wel heel belangrijk is. Hoe fijn het is om te horen dat bepaalde gevoelens en gedachten heel normaal blijken te zijn.

Wat hoop je dat luisteraars meenemen?

Dat het helemaal oke is om er naar te vragen, als je iemand kent die zoiets heeft meegemaakt. Het wordt juist gewaardeerd als eraan gedacht wordt, als je belangstelling toont. Voor een nabestaande is het echt nog aan de orde van de dag. En je hoeft ook niet bang te zijn om iemand verdrietig te maken, want ook dat hoort erbij. En vooral om te genieten van het leven, want het kan in 1 klap voorbij zijn of helemaal op zn kop gezet worden.

Nieuwe interesses en professionele richting

Assisteren bij een thuisbevalling, zorgen voor kind én moeder. Iris Schut wist al jong zeker; ik ga later de kraamzorg in. En dat is wat ze deed. “Ik heb altijd een zwak voor de kraamafdeling gehad. Baby's, moeders, ik vind de zorg die je voor hen in zo'n speciale tijd kunt leveren echt fantastisch. Daarom ben ik gestart met een opleiding tot kraamhulp, en tijdens een stage op de kraamafdeling dacht ik 'ik wil meer'. Ik mocht destijds bij de gezonde vrouwen en baby's ondersteunen maar wil heel graag ook meer doen voor bevallingen die minder goed gaan, kinderen die niet gezond ter wereld komen. Met deze opleiding vergroot ik de kans om in het ziekenhuis te kunnen werken, waar voornamelijk hbo verpleegkundigen worden aangenomen en toegelaten.”

Nieuwe interesses leren kennen. Binnen het eerste jaar van de opleiding maken we kennis met allerlei vakgebieden. Van kinderen tot ouderen en van geestelijke gezondheidszorg tot gehandicaptenzorg. Zo leer je ook nieuwe interesses kennen. Zelf groeide ook mijn interesse voor de GGZ in dit eerste jaar. Ik vind het fantastisch leuk om over het menselijk lichaam te leren, maar het is heel theoretisch, dat stuk vind ik wat minder leuk omdat je het nog niet kan toepassen in de praktijk.

Realistische situaties dankzij trainingsacteurs. Binnen de module over de geestelijke gezondheidszorg werken we met verschillende ziektebeelden. We leren over verslavingen, angststoornissen en psychoses. Die veelzijdigheid trekt mij wel. Bij de kraamzorg doe je veel met je handen en leg je dingen uit, maar het lijkt mij ook interessant om iemand te begeleiden die psychisch aandacht nodig heeft. Om alleen met woorden te kunnen helpen. Ik weet nu dat ik juist die afwisseling en de omgang met mensen belangrijk vind. Dit oefenen we in de opleiding ook goed, vaak met trainingsacteurs. Die situaties lijken heel echt, dan is er bijvoorbeeld een wat oudere man die speelt dat hij verschillende ziektebeelden heeft. En jij moet dan uit gaan zoeken wat er aan de hand is. Het feit dat dit geen mensen van je eigen leeftijd zijn maakt zo'n situatie ook echt heel realistisch.

Ik denk anders na over mijn werk. Sinds ik met de opleiding Verpleegkunde ben begonnen, denk ik anders na over mijn werk. Ik kijk ook veel meer naar het 'waarom doen we het zo; en 'welke gevolgen heeft mijn handelen verder op een patiënt?'. Deze manier van verder kijken dan het vraagstuk dat er voor mij ligt past heel goed bij mij en de ontwikkelingen die ik nog door willen maken. Ik ben kritischer, op een positieve manier. Ik ga straks stagelopen bij de ouderenzorg, omdat ik daar ook van wil proeven. Mijn hart ligt bij de kraamzorg, maar dat ik mij ook in andere hoeken kan specialiseren, maakt de opleiding voor mij extra fijn.

Meer weten over deze opleiding?

Iris Schut is een naam die voor sommige mensen bekend kan zijn, maar haar privéleven, inclusief haar leeftijd, blijft vaak een mysterie. Iris Schut is een publieke figuur die betrokken is bij verschillende professionele activiteiten, maar er zijn relatief weinig gedetailleerde persoonlijke gegevens over haar beschikbaar in de publieke domeinen. Hoewel ze niet dezelfde bekendheid heeft als andere publieke figuren, heeft Iris Schut toch een niche binnen haar vakgebied opgebouwd. Er is momenteel weinig bekend over de exacte leeftijd van Iris Schut. Omdat ze ervoor heeft gekozen veel van haar persoonlijke leven privé te houden, heeft ze zich niet publiekelijk uitgelaten over haar leeftijd. Het is niet ongebruikelijk dat publieke figuren ervoor kiezen bepaalde persoonlijke details, zoals hun leeftijd, privé te houden. Iris Schut laat ons zien dat het mogelijk is om een succesvol en invloedrijk leven te leiden zonder al je persoonlijke informatie met de wereld te delen. Hoewel de leeftijd van Iris Schut niet precies bekend is, blijft ze een waardevolle en invloedrijke persoon binnen haar vakgebied.

tags: #iris #schut #accent