Dit gebouw verbindt twee belangrijke momenten uit de Leidse geschiedenis.
In januari 1807 ontplofte een hier afgemeerd kruitschip.
De klap vaagde 218 huizen aan weerszijden van de gracht weg.
Het ging op dat moment slecht met Leiden: de stad had nog maar 31.000 inwoners, woningen stonden leeg, werden gesloopt of verheeld.
Nadat het terrein een halve eeuw braak had gelegen, verrees hier op de 'Kleine Ruïne' een Physisch, Chemisch, Anatomisch en Physiologisch Laboratorium naar ontwerp van architect H.F.G.N. Camp.
Hij slaagde er 100 jaar geleden in op deze plaats het edelgas helium vloeibaar te maken bij een temperatuur van -269° Celsius, net boven het absolute nulpunt.
Hieraan ontleent het gebouw zijn bijnaam 'de koudste plek op aarde'.
Wereldberoemde wetenschappers hebben hier onderzoek gedaan, zoals Marie Curie (1867-1934), die onder andere het radium ontdekte, en de theoretisch fysicus Albert Einstein (1879-1955), vooral bekend vanwege zijn relativiteitstheorie.
Van 1920 tot 1940 was Einstein als bijzonder hoogleraar aan de Universiteit Leiden verbonden; in 1921 ontving ook hij de Nobelprijs.
Zo staat het gebouw tevens symbool voor een bloeiperiode van de Leidse universiteit.
Het oorspronkelijke gebouw met de neoclassicistische gevel is in de loop van de tijd diverse malen uitgebreid en ingrijpend verbouwd.
De laatste renovatie vond plaats in de jaren 2001-2004, toen het gebouw geschikt werd gemaakt voor huisvesting van de Faculteit der Rechtsgeleerdheid, inclusief bibliotheek en studentenvoorzieningen.
The idea is that at individual scales the additional load is ignorable, but at mass scraper levels it adds up and makes scraping much more expensive.
Ultimately, this is a placeholder solution so that more time can be spent on fingerprinting and identifying headless browsers (EG: via how they do font rendering) so that the challenge proof of work page doesn't need to be presented to users that are much more likely to be legitimate.
Project Description Het monumentale Kamerlingh Onnes Laboratorium in de binnenstad van Leiden stamt uit 1856.
Van solitaire gebouwen in een park is het complex door verdichting ontwikkeld tot een nieuw stadsblok.
Tot voor kort werkten natuurkundigen in dit Laboratorium dat vernoemd is naar de Leidse hoogleraar Heike Kamerlingh Onnes.
Hij bereikte als eerste temperaturen tot een duizendste graad boven het absolute nulpunt (-273 C) en ontdekte en passant de supergeleiding.
Ook andere grote natuurkundigen als Lorentz, Bohr en Einstein hebben in het laboratorium gewerkt of colleges gegeven als gastdocent.
Na een ingrijpende verbouwing zal het Kamerlingh Onnes complex onderdak gaan bieden aan de gehele rechtenfaculteit.
De oorspronkelijke bebouwing aan de Steenschuur wordt aan de buitenzijde gerestaureerd en de monumentale voorgevel van architect des Konings (koning Willem III) Henri F.G.N. Camp (1821-1875) zichtbaar gemaakt.
Van binnen wordt het gebouw gerenoveerd waarbij waardevolle interieurelementen zoals de imposante collegezaal intact blijven.
De al in de vorige eeuw aangebouwd vestibule wordt de nieuwe centrale entree.
De bebouwing aan de Nieuwsteeg blijft gehandhaafd.
Van de bebouwing aan de Zonneveldstraat worden de gevels opnieuw bekleed.
Op het bestaande betonskelet is een vierde verdieping geplaatst.
Aan de kant van de Langebrug is nieuwbouw in drie bouwlagen gerealiseerd.
Essentieel en centraal in de Faculteit der Rechtsgeleerdheid bevindt zich de relatief omvangrijke bibliotheek.
Opslag en toegankelijkheid van kennis, nieuwsgierigheid, de wil om te leren.
De bibliotheek is als het hart van de faculteit op het binnenterrein gesitueerd en bestaat uit één bouwlaag met daarin twee entresols.
Daglicht komt rondom de bibliotheek naar binnen als ook via een glazen koker.
Hierdoor is overal een rechtstreeks visueel contact mogelijk met het buitenklimaat.
Rondom deze bibliotheek zijn de vier bouwdelen (drie bestaand, één nieuw) logistiek gekoppeld.
Dit leidt tot een circuit van lesgeven, onderzoek en restauratieve voorziening rond de bibliotheek.
Op de begane grond, eerste verdieping en het souterrain bevinden zich vrijwel alle collectieve ruimten.
De collegezalen ten behoeve van hoor- en werkcolleges grenzen aan de bibliotheek en ontvangen boven- en zijlicht door de opaal-glazen-bouwsteen-wanden.
Leidend beginsel bij alle architectonische ingrepen is de fundamentele waarde van daglicht geweest.
Er is ontstaan een flexibel, multifunctioneel gebouw dat aanzienlijk kan bijdragen aan de nieuwe identiteit van de Faculteit der Rechtsgeleerdheid.
Dat de ingrepen de Zonneveldstraatkant van het KOG renoveren en de achterkant van het gebouw aanpassen is een teken van voortdurende ontwikkeling.
De universiteit gaat de achterkant van het gebouw, aan de Zonneveldstraat, renoveren.
Dat schrijft de wijkvereniging voor de Pieters- en Academiewijk en Levendaal-West (PAL) in hun periodieke nieuwsbrief.
De wijkvereniging noemt de plannen van de universiteit echter ‘weinig ambitieus’ en pleit bij de universiteit voor een groene gevel.
Momenteel vormt een houten raamwerk de achtergevel van de juridische faculteit.
De oorspronkelijke renovatieplannen van de universiteit omvatten het verwijderen van het hout en de gevel ’terugbrengen in de oorspronkelijke staat’, schrijft de wijkvereniging in haar nieuwsbrief.
De oorspronkelijke bebouwing aan de Steenschuur is aan de buitenzijde gerestaureerd en de monumentale voorgevel zichtbaar gemaakt.
Van binnen wordt het gebouw gerenoveerd waarbij waardevolle interieurelementen zoals de imposante collegezaal intact blijven.
De al in de vorige eeuw aangebouwd vestibule wordt de nieuwe centrale entree.
De bebouwing aan de Nieuwsteeg is gehandhaafd.
Van de bebouwing aan de Zonneveldstraat zijn de gevels opnieuw bekleed.
Op het bestaande betonskelet is een vierde verdieping geplaatst.
Aan de kant van de Langebrug is nieuwbouw in drie bouwlagen gerealiseerd.
Essentieel en centraal in de Faculteit der Rechtsgeleerdheid bevindt zich de relatief omvangrijke bibliotheek.
Opslag en toegankelijkheid van kennis, nieuwsgierigheid, de wil om te leren.
De bibliotheek is als het hart van de faculteit op het binnenterrein gesitueerd en bestaat uit één bouwlaag met daarin twee entresols.
Daglicht komt rondom de bibliotheek naar binnen als ook via een glazen koker.
Hierdoor is overal een rechtstreeks visueel contact mogelijk met het buitenklimaat.
Rondom deze bibliotheek zijn de vier bouwdelen (drie bestaand, één nieuw) logistiek gekoppeld.
Dit leidt tot een circuit van lesgeven, onderzoek en restauratieve voorziening rond de bibliotheek.
Op de begane grond, eerste verdieping en het souterrain bevinden zich vrijwel alle collectieve ruimten.
De collegezalen ten behoeve van hoor- en werkcolleges grenzen aan de bibliotheek en ontvangen boven- en zijlicht door de opaal-glazen-bouwsteen-wanden.
Leidend beginsel bij alle architectonische ingrepen is de fundamentele waarde van daglicht geweest.
tags: #kamerlingh #onnes #gebouw #verbouwing