Veel plezier met uw wandeling!
Sinds 2015 heeft Delft een nieuw station. Na zes jaar bouwen reden op 28 februari de eerste treinen door de spoortunnel, de officiële opening was op 9 april. De entreehal is voorzien van een gewelfd plafond met een historische kaart van de stad en omgeving uit 1877, met het eerste station van Delft op steenworp afstand van het nieuwe station. De kaart toont ook de stadsgracht die na de bouw van de spoortunnel weer terug is langs de Phoenixstraat. De plattegrond van ongeveer 70 bij 110 meter is zowel zichtbaar bij binnenkomst vanaf de perrons als vanuit de stadsingang. Het beeld verandert wanneer de reiziger door de ruimte loopt, doordat op elk punt een ander deel van de afbeelding in het zichtveld valt. Het gewelf bestaat uit 1929 rechte en gebogen aluminium lamellen van 20 cm hoog en 7 cm breed, die 30 cm uit elkaar zijn geplaatst. De lamellen zijn aan beide kanten voorzien van geprinte verticale stroken. De plattegrond bestaat in totaal uit bijna 30 miljoen blauwe stippen. De specifieke kleur Delfts blauw van de plattegrond is nauwkeurig afgestemd op de tegels die zijn toegepast in de afwerking van kolommen en wanden.
In Delft werd ook geschiedenis zichtbaar gemaakt door monumentale kunstwerken en portretten. Mienette Storm werd geboren in Delft en woonde er tot 1855. Mienette, zoals ze door familie en bekenden genoemd werd, was het jongste kind en de enige dochter in huize Van der Chijs. Haar ouders behoorden tot de Delftse elite: vader stamde uit een geziene koopmansfamilie en handelde in thee, boter en kaas; moeder was een generaalsdochter. Mienette was een vooraanstaand lid van de vrouwenvereniging ‘Dorcas’ (1833-1920), die behoeftige weduwen, alleenstaande vrouwen en grote gezinnen steun verleende. In 1845 trouwde Mienette met de Delftse predikant Willem Storm, die helaas twee maanden later overleed. Als weduwe richtte zij vervolgens aan de Verwersdijk een leer- en werkschool op voor hulpbehoevende meisjes in Delft. Daarnaast reisde ze de hele wereld rond; van Zuid-Afrika en Amerika tot Canada, Mexico en Cuba. Mienette Storm was geïnteresseerd in de manier van leven van vrouwen in andere landen, en dat inspireerde haar voor activiteiten in Nederland. Zo bepleitte ze dat vrouwen ook ‘mannenberoepen’ moesten kunnen uitoefenen en drong ze aan op het openstellen van middelbare scholen voor beide geslachten. Door dit soort zaken werd ze bekend als voorvechtster van de rechten van de vrouw en speelde ze een cruciale rol in de vrouwenemancipatie. Ter nagedachtenis aan Mienette Storm werd in 1955 op haar geboortehuis een bronzen plaquette onthuld, gemaakt door Marian Gobius. Deze verdween, maar in 1999 is een nieuw exemplaar geplaatst van de hand van Els Benjamins. Van het kunstwerk ‘Optocht met majorettes’ is helaas één paneel verdwenen.
Van Leeuwenhoek is vooral bekend van de zelf ontworpen microscoop waarmee men voor het eerst bacteriën kon zien. Hij deed ook vooruitstrevende wetenschappelijke ontdekkingen, waaronder rode bloedcellen, zaadcellen en het streeppatroon op spiervezels. Hij stuurde zijn bevindingen naar de Royal Society in Londen, een genootschap van vooraanstaande wetenschappers. Zo werd hij breder bekend. Op 26 augustus 1723 overleed Van Leeuwenhoek in zijn geboortestad, bijna 91 jaar oud. Volgens de verhalen dicteerde hij op zijn sterfbed een brief aan de Royal Society waarin hij het fladderen van zijn middenrif zo grondig beschreef dat de aandoening de ‘ziekte van Van Leeuwenhoek’ wordt genoemd. Hij werd op 31 augustus 1723 in de Oude Kerk begraven.
In 2018 losten onderzoekers van de TU Delft en Rijksmuseum Boerhaave een eeuwenoud raadsel rond de microscopen van Antoni van Leeuwenhoek op. Hij was een zoon van Jacobus Cressant die zich rond 1728 vanuit Frankrijk in Utrecht vestigde als beeldhouwer. Hij leerde het vak van beeldsnijder en steenhouwer van zijn vader en kreeg tekenlessen van Jacob de Wit. Jacob woonde en werkte in Delft, later in Alkmaar. Zijn zandstenen bekroningen van de voormalige Duikersluis in Zaandam (herplaatst bij de Wilhelminasluis) genieten bescherming als rijksmonument. (Henk) Etienne (Delft 1895-Den Haag 1968) Materiaal: steen Jaar van plaatsing: 1930 Op de hoek van de Nieuwstraat/Oude Delft staat dit stenen beeld in een nis van de Sint Hippolytuskapel. De oorsprong van dit gebouw ligt rond 1400. De kapel bevond zich naast het Heilige Geestzusterhuis. De oudste naam van de kapel is dan ook ‘Kapel van het Heilige Geestzusterhuis’. In de volksmond Heilige Geestkapel genoemd.
In de loop der eeuwen had het gebouw verschillende functies, als munitiemagazijn, pakhuis en zelfs slachthuis. Van 1923 tot 1966 was het de aula van de Technische Hogeschool Delft (nu TU Delft). Toen na de afbraak van de Hippolytuskerk aan de Voorstraat in 1972 een groep gelovigen als gemeenschap bij elkaar bleef in deze middeleeuwse kapel, kozen zij voor de naam ‘Sint Hippolytuskapel’. Dit als eerbetoon aan Sint Hippolytus, sinds 1396 de patroon van Delft. Het beeld ‘Vrouw met Vlam’ dateert uit 1930 en werd gemaakt door de Delftse beeldhouwer, medailleur en restaurateur Henk Etienne. Hij werd in 1895 in Delft geboren, studeerde aan de Technische Hogeschool en werkte het grootste deel van zijn leven in de Prinsenstad. De ‘Vrouw’ is geen heilige, maar symboliseert de wetenschap. De vlam is een bekend symbool van de TU en verwijst naar de mythe van Prometheus, de titaan die het vuur stal van de goden en aan de mensen gaf. Hiermee werd het voor de mens mogelijk om gereedschappen te maken en zich te ontwikkelen.
Dit is een reis langs kunstwerken en monumenten die Delft siert, van beelden en gedenkmonumenten tot keramiekstenen en muurschilderingen. Een privégids, met verborgen gezicht, ontvangt ons in deze zichtbaar drukbezochte kerk. Hij staat met zijn rug gekeerd en een uitgestoken hand afgebeeld en wijst naar het midden van het schilderij waar het hoofd van een liggend figuur is te zien. Rond deze geheimzinnige man met een vlammend rode cape verkeert een groep onbeduidende mensen, haast een genretafereel. Met de afbeeldingen van de binnenkant van kerken die toen zeer in trek waren, hoort het genretafereel bij de verschillende schilderstijlen van de Hollandse Gouden Eeuw. De elegante jonge vrouw met chique kleding let niet echt op de uitleg die haar wordt gegeven. Haar aandacht wordt in beslag genomen door de jongen die haar om een aalmoes vraagt. Dit tafereel in het tafereel wordt gadegeslagen door een meisje met een mand. Aan de andere zijde, onder aan de linkerzuil, is een jongetje honden aan het aaien. Honden zijn vaak aanwezig in de voorstellingen van de kunstenaar. Andere personages zijn erachter bezig en dragen bij aan de levendigheid van het schilderij. Met een licht schuin perspectief bakent De Witte zijn compositie af met twee zuilen aan beide zijden van het graf. Maar het opvallendste is de beheersing van het licht! Een getemperd en diafaan licht verleent aan de hele compositie een zachte en vredige aanblik…
Detail 1 : We volgen de rondleiding met gids om meer over dit grafmonument te weten! Het is het graf van Willem de Zwijger (1533-1584), die in Delft leefde waar hij tegen de Spaanse bezetter streed. Hij werd in 1584 in zijn verblijf het Prinsenhof vermoord en in de Nieuwe Kerk begraven. Vanaf dat moment werd de Nieuwe Kerk van Delft de begraafplaats van het Koninklijk Huis. Dit grafmonument, dat symbol stond voor politieke onafhankelijkheid en heldhaftige opoffering, werd beschouwd als het belangrijkste nationale monument van de Hollandse Republiek!Detail 2 : De Witte, die een voortreffelijk schilder van genrefiguren en -taferelen was, weet op een even efficiënte wijze een personage met een rode cape te plaatsen in deze nieuwe versie van de Nieuwe Kerk van Delft. De honden met een huiselijke houding brengen een pittoreske noot in de majestueuze sfeer van deze plek (Los Angeles County Museum of Art).
Oost- en noorden van Delft herbergen interessante historische plekken en kunstwerken. b. 1. Oost- (vroeger St. Catharina-) poort, baksteenbouw (XV, verbouwd 1514). Poort tusschen twee van rond in achtkant overgaande torens. 2. 3. Brug (vernieuwd) bij Oude Delft Nr. Brug bij Oude Delft Nr. d. 1. Gemeenlandshuis van Delfland. Laat-gothische, rijk met beeldhouwwerk versierde, bergsteenen gevel (± 1520) met fraaie ankers en gesmeed ijzeren dierenkoppen, die vroeger ringen droegen, bestemd om daaraan paarden vast te binden. Traptoren van bak- en bergsteen met looden windvaan: meerman. Het voor Jan de Heuyter (± 1475-1541) gebouwde woonhuis is in 1645 aangekocht door de Hoogheemraden van Delfland en als administratiegebouw ingericht. 2. Raadhuis. Tegen den toren (baksteenen onderbouw vermoedelijk XIII, bergsteenen bovenbouw XV, spits ± 1536, ingang 1618) van het oude raadhuis is, nadat dit in 1618 was verbrand, het nieuwe gebouw opgetrokken in bergsteen, naar het ontwerp van Hendrik de Keyser. De ingang aan de westzijde draagt het jaartal 1618; in den top van den voorgevel staat 1620. Inwendig: wijzigingen en herstellingen plaats. In 1838 zijn de vensters in den voorgevel en in 1850 is de hoofdingang, waarboven vroeger het schavot, gewijzigd. In den top, Justitiabeeld, vermoedelijk door de Keyser. Inwendig: in de schepenzaal, drie schutterstukken, onderscheidenlijk door J.G. Delff (1592), M.v. Mierevelt (1611) en Rochus Delff (1648). In de raadzaal, portretten door M.J.v. Mierevelt van Willem I, Maurits, Frederik Hendrik, Philips Willem, Ernst Casimir en Lodewijk van Nassau; voorts portretten van Willem II door C. de Man, Willem III naar Honthorst, Willem IV door J. Fournier (1745) en Willem V door Bolomey (1768). In de Burgemeesterskamer, vier gezichten op Delft (XVIII A), portret van Clara van Spaerwoude (kopie door C. de Man) en portret van Frederik V van Bohemen, den ‘winterkoning’, door Van Mierevelt. In den toren, twee klokken, onderscheidenlijk gegoten door Henrick van Trier in 1570 en door F. Drie uit het raadhuis afkomstige schilderijen: Graflegging door M. van Heemskerk (1566), schutterstuk door Jacob Delff (1648) en Salomo's eerste recht door Bronckhorst zijn thans in het Gemeentemuseum. 3. Oude Delft 39-41. militair kleedingmagazijn, vroeger huis der oost-indische compagnie. Twee trapgevels (1631), waarvan een verminkt. Ankers, windvaan, verlaatbak (alles XVII b). Laat-gothisch poortje (XVI A) met oude deur en beslag. Aan den achtergevel: klok, gegoten te Amsterdam door I. Kruse en Co. in 1780. Inwendig: zaal met betimmering en schoorsteen, Lodewijk XIV. hieruit afkomstig schoorsteenstuk is in het Rijksmuseum te Amsterdam. 4. Markt. Waag (1770) met gebeeldhouwden tympan. 5. Markt, hoek Voldersgracht. Vleeschhal met vischmarkt (XVII B). In het fronton een relief. 6. Markt. 17. Boterhuis (1765). Achtergevel met wapen van Delft. 7. Oude Delft hoek Geer. Ammunitiemagazijn van Holland (1601). 8. Schie. 9. Oude Delft, O.Z. Arsenaal. Baksteenen gevel. (XVII d). Groot relief (1692).
In de moderne tijd hebben kunstenaars Delft opnieuw geïnspireerd met publieke kunst. De passage Phoenixstraat vormt een verbinding tussen Oude Delft en de parkeergarage. Kunstenaar Julio Moreno schilderde in 2006 een muurschildering die de stedenband met Esteli symboliseert. Deze muurschildering toont de vlaggen van Nicaragua en Nederland en verwijst naar de zusterstad-relatie. De Bie’s wandkunst in de Kloksteeg won in 2019 de Le Comte Publieksprijs van Delfia Batavorum en Delft op Zondag. De Bie combineert street art met grafisch vormgeven en verweeft historische elementen met eigentijdse Franse en Nederlandse motieven. Traditionele Chinese en Nederlandse motieven worden gecombineerd met eigentijdse vormen en porseleinen lantaarns werden gemaakt in Jingdezhen, een zusterstad van Delft. Deze lantaarns vormen een dialoog tussen Delfts Blauw en Chinees porselein.
In 2015 werd het Prinsenkwartier Delft centrum voor de creatieve industrie waar techniek, kunst, ontwerp en maatschappij worden verbonden. Het Prinsenhof herinnert aan Willem I en biedt een ontmoetingsplek voor kunst en geschiedenis. Centraal in de tuin staat een bronzen beeld van ‘de vader des vaderlands’ in 2003 gemaakt door Auke Hettema. Het Agathaplein herinnert aan logeer- en kloostergeschiedenis en toont porseleinen elementen die verwijzen naar Delfts Blauw en Chinese keramiek. Aan het Doelenplein staat een moderne 3D-muur met keramiek en mozaïek, geplaatst in 2020, ontworpen door Nan Deardorff-McClain en Colja de Roo met vrijwilligerswerk. Deze kunstwerken versterken de verbinding tussen erfgoed en hedendaagse cultuur in Delft.
Impossible Places | World's Most Inaccessible Places Won’t Believe Are Real | 4K Documentary
De wandelaar wordt begeleid langs hoogtepunten zoals het Vermeer Centrum Delft, Museum Tetar van Elven, Botanische Tuin van de TU en RADIUS, een centrum voor hedendaagse kunst en ecologie in een ondergrondse ruimte. Delft biedt een rijke mix van musea, architectuur en straatkunst die de geschiedenis van Delfts Blauw en deGouden Eeuw tot leven brengen. Informatie over monumenten en musea kan men vinden via Open Monumentendag en lokale gidsen die de verhalen achter gevels vertellen. Delft is een stad vol geschiedenis, cultuur en creatieve verrassingen.