Begin jaren ’60 was Simca nog een jong merk. Nog niet zo lang weg vanonder de Fiatvleugels, zocht dit Franse merk zijn weg. Het lastenboek voor ‘project 950’ omschreef een compacte auto die plaats moest bieden aan 4 personen. Een bescheiden en zuinige motor en niet meer dan 650kg op de weegschaal. Hiermee moesten de bij Fiat geleende ontwerpers aan de slag. In 1961 werd de Simca 1000 aan de wereld voorgesteld: een functioneel vierdeurs blokkendoosje, bedoeld voor het grote publiek, met een nieuw ontwikkelde motor van 944 cc.
De motor vond achterin z’n plaats, geen abnormale constructie in die tijd (bv VW kever, Fiat 500, Renault Dauphine). Vele constructeurs durfden zich nog niet te wagen aan de technisch complexe voorwielaandrijving. Het voordeel van deze opstelling was de bijna vlakke interieurvloer, dus zonder een hoge cardantunnel. In combinatie met de kleine wielen zorgde dat voor meer ruimte voor de passagiers. Deze nieuwe Simca beschikte over heel wat vernieuwende technieken. Zoals een vijfmaal gelagerde krukas, een 4-versnellingsbak met een verbeterde synchronisatie, en een onafhankelijke achterwielophanging die er voor zorgde dat de 1000 zich heerlijk neutraal liet sturen. De Simca 1000 werd een groot succes en bleef maar liefst 17 jaar in productie. Er rolden ruim 1,9 miljoen exemplaren van de band.
Door de komst van de 1100 in 1968, was een geheel nieuw 1000-model overbodig en volstond een facelift: grotere lichten voor & achter, andere pinkers vooraan. Voor een betere gewichtsverdeling werd de accu naar voren verplaatst en een verbeterde achterwielophanging voor een (nog) betere wegligging. Sportieve rakker De Simca 1000 kende eigenlijk twee levens. Oorspronkelijk was het vooral een eenvoudige kleine gezinsauto, die veel te bieden had voor een bescheiden prijs. Maar omdat deze Simca zich verrassend prettig liet rijden en ook een apart sportief geluid had, kwam hij meer en meer in beeld als sportieve rakker. Vanaf 1970 verscheen de Simca 1000 in diverse rally-uitvoeringen.
Deze werden vooral populair bij de jonge, sportieve chauffeurs die voor weinig geld aardig wat pk's en een uitstekende handelbaarheid tot hun beschikking kregen. Een Simca Rally, getooid met vele sportieve gadgets zoals ronde sportspiegels, sportstuur, verstralers felle kleuren of sportieve stripings, en een vermogen van (amper) 60pk, met een topsnelheid tot 155 km/u. De sportieve varianten volgden elkaar snel op met diverse motorisaties en kleuren. Met bvb horizontale striping op de flank of een matzwarte motorkap met spoiler. De vraag naar de snellere versies nam toe en algauw werd de grens van de 1000cc doorbroken. De motoren van grotere broer 1100 vonden hun weg naar de 1000: eerst een 1118cc met 82pk, later ook de 1294cc met een vermogen tot 86 pk. Veel pk’s voor een compact lichtgewicht. Dat ging goed vooruit. Ook op diverse circuits, waar ze jarenlang heersers in hun klasse waren. Dergelijke sportieve exploten droegen bij aan het sportieve imago en zorgen voor een goede afzetmarkt.
Aan het einde van z’n carrière werden alleen nog maar sportief opgetuigde rallyversies verkocht. En in mei 1978 werd de productie definitief stopgezet. Inmiddels een zeldzaamheid Door de grote roestgevoeligheid van auto's uit die tijd zijn de 1000-tjes een rariteit geworden. Ook het gebruik van de rally-modellen in de autosport heeft er voor gezorgd dat nog maar weinig exemplaren de veldslagen overleefd hebben. De oorsprong van de Simca 1000 Rallye ligt niet in Frankrijk maar in Italië. Henri Pigozzi, president-directeur-generaal van Simca, was geboren in Turijn en kende de oprichter van Fiat, Giovanni Agnelli. Fiat zou tot 1963 de dominante aandeelhouder van Simca blijven.
Historische samenwerking en ontwerpkeuzes In de late jaren 50 werd duidelijk dat Pigozzi’s intenties om het Simca-assortiment verder uit te breiden geïnspireerd waren door Fiats plannenmakerij. Pigozzi kreeg de goedkeuring van Fiat om een van de zes, doos-op-doos achtige vierdeurs kleimodellen te kiezen als basis voor ‘Project 122′ dat moest worden ontwikkeld tot Simca’s nieuwe kleine auto, de Simca 1000. Het hoofd van de Simca-stylingafdeling, Mario Revelli de Beaumont, was ook een Italiaan. Hij verdeelde zijn tijd tussen Fiat’s Industrial Design Center in Turijn en Simca’s Styling Center in Poissy.
De nieuwe Simca werd gepresenteerd op de autoshow in Parijs in 1961. Pigozzi probeerde te verhullen dat de auto veel Fiat-genen had, maar dat deed het succes geen afbreuk. De 1000 was een kek autootje, met motor achterin en een 35/65% gewichtsverdeling over de wielen. De 1000 Coupé en zijn opvolger de 1200S Coupé volgden later, beide met achterwielaandrijving en coupé-stijl. De Coupé werd geïntroduceerd op de Autosalon van Genève in 1962, en leveringen begonnen in 1963.
De relatie tussen Bertone en Giugiaro leverde een elegante coupé-opvolger op. Giorgetto Giugiaro ontwierp de Coupé terwijl Bertone de carrosserie bouwde. De Coupé gebruikte de basis van de sedan met achterin gemonteerde motor en kreeg een slankere neus doordat er geen radiator voorin nodig was. De Coupé werd gepresenteerd met hogere compressieverhouding en motorvarianten tot 52 pk, waardoor de auto sneller werd dan de sedan.
De productie begon in 1963 en tegen 1967 waren er 10.915 Coupé's gebouwd. Ondanks de stijl had de Coupé hogere kosten, waardoor de coupé niet op prijs kon concurreren met de sedan. De 944 cc motor, de basis van de 1000-reeks, maakte de Coupé tot een sportieve maar prijzige optie. De Coupé werd uiteindelijk minder verkocht dan gehoopt. In de Franse markt bleef de 1000 vooral een gezinsauto, terwijl de Coupé een exclusieve sportieve nook had.
In oktober 1961 werd de sedan gelanceerd en aanvankelijk in Frankrijk geproduceerd en verkocht. De exportreactie was gematigder, maar de 1000 behaalde in 1962 een productie van 154.282 exemplaren en bleef in de jaren 60 en begin jaren 70 populair met jaarlijks meer dan 100.000 stuks. De 1000 werd uiteindelijk opgevolgd door de Simca Horizon in de jaren tachtig.
Simca 1000 Rally Car 1/2
Technische kenmerken van de voordeur en klapbaar mechanisme
Hoewel de tekst niet expliciet ingaat op het specifieke mechanisme van het voordeuropenklapbaar systeem, kunnen we afleiden dat de 1000 meestal een conventionele vierdeursdeurscharnier had met eenvoudige veiligheids- en slotmechanismen. De achterliggende motor en vlakke vloer beïnvloedden echter de ontwerpkeuzes voor deurslots en interieurindeling, waardoor passagiers voldoende ruimte hadden ondanks het compacte carrosserieconcept.
Beoordeling van betrouwbaarheid en roestbescherming
Door de grote roestgevoeligheid van auto's uit die tijd zijn de 1000-tjes een rariteit geworden. Roest was een belangrijke zwakke plek, wat bijdraagt aan de zeldzaamheid van deze modellen vandaag de dag en aan de waarde van intacte exemplaren, vooral de rallyvarianten die op circuits en bij wedstrijden hebben gereden.
Varianten en sportieve afgeleiden
- Simca 1000 (basisversie, sedan, 944 cc) - gezinsauto met achterin geplaatste motor.
- Simca 1000 Rallye (1970) - sportieve uitvoering met aangepaste carrosserie en verhoogd PK-cijfer.
- Rallye 1, Rallye 2 en Rallye 3 - opvolgers met toenemende prestaties; Rallye 2 had 1300 cc en 82 pk.
- Simca Coupé 1000 en Simca 1200S Coupé - respectievelijk coupé en opvolger met achtermotor en Bertone-constructie.
De rallyvarianten droegen bij aan het sportieve imago en zorgden voor een betere afzetmarkt, maar de meeste Rallye’s raakten in circuits en bij slalomwedstrijden beschadigd of verloren. Uiteindelijk ging de productie van de 1000 in 1978 stop. De motorblokken variëren van 944 cc tot 1294 cc met pk-aanpassingen via aftermarket en fabrieksoffies. De Coupé-versies combineerden design met prestaties en bleven lievelingen onder verzamelaars.