Veel mensen ervaren een onrust, een knagende leegte, die ze niet kunnen verklaren. Dit kan zich uiten als 'iets zwaars', een schuldgevoel waarvan het lijkt alsof het niet verdwijnt. Pogingen om dit gevoel te onderdrukken, bieden vaak geen blijvende oplossing. De Bijbel biedt hier een verklaring voor.
De leegheid van wereldse verlangens
In Prediker 1:8 staat dat het oog niet verzadigd wordt van zien, en het oor niet vervuld van horen. De schrijver vervolgt in Prediker 1:14-15: "Ik nam in ogenschouw alle daden, die onder de zon verricht worden, en zie: alles is ijdelheid en najagen van wind! Het kromme kan niet recht zijn en het ontbrekende kan niet geteld worden."
Deze verzen wijzen op een fundamentele leegte in de wereldse zaken. Wat men ook bereikt, het biedt geen ware voldoening. Het verlangen naar vrede en blijdschap blijft onvervuld, ondanks voortdurende inspanningen.
Het aangeboren verlangen naar het eeuwige
Prediker 3:11 stelt dat God "ook de eeuwigheid in hun hart gelegd heeft." Dit inherente verlangen naar iets moois, reins en eeuwigs is door God in de mens gelegd. Hoewel dit verlangen niet altijd bewust is, manifesteert het zich op momenten van tegenslag, teleurstelling, eenzaamheid, maar ook bij het bereiken van mijlpalen. Zelfs in succes kan de gedachte opkomen dat er meer moet zijn.
Dit diepe, onbevredigbare verlangen naar het eeuwige kan niet worden gestild door aardse zaken.
God als de bron van leven en vreugde
Het is God zelf die dit verlangen kan vervullen. Hij is de Schepper van geest, lichaam en ziel (Genesis 2:7) en de ultieme bron van leven en vreugde. Oorspronkelijk leidde God de mensheid via hun geest, maar door de zondeval drong de zonde de menselijke natuur binnen, waardoor de verbinding met God, de bron van het leven, verloren ging. Mensen lieten zich leiden door hun lusten in plaats van door hun hemelse Vader, wat resulteerde in duisternis en leegheid.
Deze toestand verklaart de onvervulde verlangens en de ontevredenheid met aardse zaken. De mens is gebonden door zondige lusten en begeerten, wat geluk in de weg staat, aangezien "het loon van de zonde is de dood" (Romeinen 6:23).
De weg terug naar God door Jezus Christus
Gelukkig is het niet nodig om in deze staat van leegte en dood te blijven. God verlangt ernaar om gemeenschap met de mens te hebben (Jakobus 4:5-8). Uit liefde zond God zijn Zoon, Jezus Christus, naar de aarde om de mens te bevrijden van de banden van zondige lusten. Jezus overwon de zonde, de scheiding tussen mens en Schepper, door zijn eigen wil te verloochenen en Gods wil te volbrengen. Hierdoor werd een weg terug naar de Vader mogelijk gemaakt (Romeinen 8:3, Lucas 22:42).
Door Jezus te volgen en de eigen wil te verloochenen, kan men weer verbinding krijgen met de bron van het leven. Dit proces begint met bekering: de bewuste keuze om van ganser harte voor God te leven. Het gaat verder met dagelijkse verlossing, waarbij de zondige natuur wordt herschapen in iets heiligs en God welgevalligs. Zonder bekering is er geen hoop op een betekenisvolle toekomst. Bekering leidt tot een nieuw leven, vol inhoud en vrede.
God klopt aan op de deur van het hart, en de almachtige Schepper verlangt ernaar om te bevrijden van zonde en dood, en eeuwig leven te schenken (Romeinen 6:20-23).
De oproep tot bekering
Jesaja 55:2-3, 6-7 nodigt uit: "Zoekt de Here, terwijl Hij Zich laat vinden; roept Hem aan, terwijl Hij nabij is. De goddeloze verlate zijn weg en de ongerechtige man zijn gedachten en hij bekere zich tot de Here, dan zal Hij Zich over hem ontfermen..."
Waarom een leven leiden, vervreemd van God, als een heerlijk leven en een glorieuze toekomst samen met Hem mogelijk is? God roept op tot bekering, om het oude leven van zondige gewoontes en onrechtvaardigheid te verlaten. Bekering is het overgaan naar een andere religie of levensbeschouwing. In het christendom wordt dit gezien als een terugkeer naar God, een herstel van de verloren verbinding.
Het proces van bekering in het christendom
Bekering tot het christendom betekent Jezus erkennen als messias en dit bekrachtigen door een doopritueel (Handelingen 2:38, 41). Tegenwoordig duidt bekering meestal op toetreding tot een specifieke kerk of geloofsgemeenschap, wat gepaard gaat met belijdenis van zonden, erkenning van Jezus als verlosser en het navolgen van zijn leer.
De Bijbel roept op tot "inkeer" (Matteüs 3:1-3; 4:17), wat een oproep is tot het Joodse volk om hun leven te richten op God. Het vroege christendom zag de prediking van de apostelen om zich tot Jezus te bekeren als het begin van de Kerk (Handelingen 2). De apostel Paulus was een ijverige prediker van bekering.
Historisch gezien is evangelisatie soms misbruikt voor godsdienstoorlogen en bekeringen onder dwang. Het traditionele christelijke standpunt is echter dat gedwongen bekeringen ongeldig zijn; in de godsdienst mag geen dwang zijn.
De essentie van bekering tot het christendom is het verlaten van het oude leven zonder God en geloof, en het voortaan leven met de Heer, luisterend naar Zijn Woord en gelovend dat Christus zonden vergeeft en het leven vernieuwt door Zijn Geest. Dit keerpunt, deze ommekeer, is bekering.
Er wordt onderscheid gemaakt tussen de eerste bekering (een bewuste keuze en beslissing in het hart) en de dagelijkse bekering (het dagelijks richten van het leven op de Heer). Het proces van bekering is een voortdurend sterven aan het oude zelf en leven uit Christus.
Het verlangen naar het licht van Jezus Christus, wanneer er duisternis in het hart is, is voldoende om de weg van bekering te beginnen. Het Woord van Geloof en Bekering is dan genoeg.
De rol van geloof en berouw
Geloof in Jezus Christus leidt vanzelfsprekend tot bekering. Bekering is noodzakelijk voor iedereen, aangezien allen gezondigd hebben (Romeinen 3:23). Zonden vertragen of stoppen de geestelijke ontwikkeling. De gunst van bekering is mogelijk gemaakt door de verzoening van Jezus Christus.
Bekering vereist moed, kracht, tranen, onophoudelijk bidden en inspanning om Gods geboden te onderhouden. Er is geen gemakkelijke weg naar bekering; iedereen moet dezelfde weg volgen.
Om ons te kunnen bekeren, moeten we eerst erkennen dat we gezondigd hebben. Oprecht berouw is essentieel; we moeten het gevoel hebben dat onze zonden afschuwelijk zijn en ons ervan willen ontdoen. Dit berouw leidt tot het verzaken van zonden: als we gestolen hebben, stelen we niet meer; als we gelogen hebben, liegen we niet meer.
Het belijden van zonden aan de Heer is cruciaal. Ernstige zonden moeten ook worden beleden aan een priesterschapsleider. Als we tegen anderen hebben gezondigd, moeten we dat aan hen belijden. Goedmaken is een belangrijk onderdeel van bekering: het herstellen van wat verkeerd is gedaan.
Het vergeven van degenen die tegen ons hebben gezondigd is eveneens noodzakelijk. Zonder een hart vrij van haat en verbittering jegens anderen, zal de Heer ons niet volledig vergeven.
Om de bekering volledig te maken, moeten de geboden van de Heer onderhouden worden. Het niet betalen van de tiende, het niet heiligen van de sabbat, het niet naleven van het woord van wijsheid, het niet steunen van kerkelijke autoriteiten, het niet liefhebben van God en de naaste, en het niet bidden zijn tekenen dat de bekering nog niet volledig is.
Door dagelijkse bekering en het ontvangen van vergeving, ervaren we het vervolmakingsproces. Elke dag opnieuw moeten we ons voorbereiden op God te ontmoeten, onze daden beoordelen en vergeving vragen voor wat we verkeerd hebben gedaan.