Klik, klik, klap trrrrrrrrrrrrrrrr, een magisch geluid. Dat was het moment waarop de moeder van Willy Schut achter de naaimachine zat en een klosje met garen spoelde. De rode draad in haar werk is het thema Verbindingen. Verbindingen in de ruimste zin van het woord: Industriële en menselijke, open en verbroken, nieuwe en afgesloten connecties. Zoals een tekenaar tekent met potlood, zo ‘tekent’ zij met naald en draad. Haar werkwijze is een combinatie van schilderen, appliceren en vrij machinaal of handborduren. Materialen op en aan elkaar verbonden, vormen de huid voor een nieuw werk. Vrij en intuïtief borduurt zij hierop, met de hand en/of de naaimachine. Willy gebruikt stof, garen, verf en verder alles wat het beeld beter maakt.
Willy is zeer actief, zij exposeert meerdere keren per jaar. Daarnaast laat ze haar werk regelmatig zien op kunstmarkten. Soms werkt Willy aan bijzondere projecten omdat zij materiaal krijgt waar zij door wordt verrast. Zoals haar zakdoekjes project, waarvan zij na een oproep meer dan 500 stuks kreeg. Willem Adriaan werd in dit jaar geboren als kleinzoon van prins Maurits. Willem Adriaan kocht de ambachtsheerlijkheid Zeist en het vervallen middeleeuwse kasteel voor 5.000,00 gulden (ruim € 2.200,00) van de Staten van Utrecht en werd daarom Heer van Zeist. Slot Zeist is door Roman ontworpen in het Hollands Classicisme. Deze stijl is ontleend aan de 16e eeuwse villa’s in de Veneto van de Italiaanse architect Andrea Palladio. De tuin, als een in de natuur geconstrueerde voortzetting van de architectuur, als metafoor van de plaats van de mens (de stichter) op aarde, is aangelegd in geometrische figuren met verfijnde broderies en beelden. Deze beeldengroep had een pendant voorstellende Azië en Amerika. De beelden van deze vier werelddelen waren een verwijzing naar de status van Willem Adriaan: zijn paleis als het centrum van de wereld. Om deze thema’s herkenbaar weer te geven maakten de kunstenaars gebruik van modellen-boeken.
Willem Adriaan overleed op 21 september. Zijn zoon Lodewijk Adriaan graaf van Nassau, heer van Odijk, Blikkenburg en Kortgene, was de erfgenaam van het slot. Op 4 maart overleed Lodewijk Adriaan en vond zijn rustplaats in de Oude Kerk aan de Dorpsstraat in Zeist. Zijn grafplaats is daar nog steeds te zien. Na het overlijden van Lodewijk Adriaan ging het Slot over op zijn zoon Willem Adriaan II, graaf van Nassau, vrijheer van Zeist en Driebergen, vrijheer van Bergen. Op 29 augustus werd het slot gekocht door de Amsterdamse ijzerhandelaar Cornelis Schellinger en zijn vrouw Sofia Centen ten behoeve van de Evangelische Broedergemeente of Hernhutters. Rechts van de oprijlaan werd plaats ingeruimd voor de ongetrouwde zusters en weduwen (het Zusterhuis en het Weduwenhuis), aan de andere kant voor de ongetrouwde broeders (het Broederhuis). Omdat de broeders en zusters in hun eigen onderhoud moesten voorzien richtten ze verschillende bedrijven op zoals een bakkerij, een knopenfabriek, een zilversmederij en een blikslagerij. Hun producten werden in het Broederhuis verkocht.
Slot Zeist en de heerlijkheid Zeist werd op 1 april verkocht in naam aan Maria Agnes, dochter van graaf von Zinzendorf en grafin E.D. von Zinzendorf. De overdracht vond pas in 1768 plaats. De nieuwe vrouwe van Zeist woonde nooit in Zeist. Zij trouwde met Moritz Wilhelm, Graaf von und zu Dohna. Cornelis Schellinger bleef wel vrijheer, maar alleen van Driebergen. Na het overlijden van Maria Agnes werd het slot verkocht aan een ander lid van de Broedergemeente, Johannes Renatus van Laer; hij bleef echter op het Zusterplein wonen en verhuurde het slot. Na de dood van de vrouw van Van Laer werd het slot door Johannes van Laer jr. verkocht aan mr. In dit jaar werd Slot Zeist gekocht door Jonkheer Jan Elias Huydecoper van Maarsseveen. Jonkheer Huydecoper was lid van de Provinciale Staten van Noord-Holland, lid van de gemeenteraad van Amsterdam en commissaris van de Nederlandse Bank.
De tuin van Marot werd veranderd in een tuin in Engelse landschapsstijl, ontworpen door de beroemde tuinarchitect Jan Zocher jr., ontwerper van o.a. het Vondelpark. In Slot Zeist is nog de originele aquarel van dit ontwerp te bezichtigen. Maar wie de kaarten bekijkt ziet, dat het ontwerp wel gedeeltelijk, maar niet helemaal is uitgevoerd: met name de gracht rond het voorplein heeft zijn oude hoekige vorm behouden en is nooit vergraven tot het bochtige ontwerp, dat Zocher voor ogen stond. De nazaten van Huydecoper verkochten het slot aan mevrouw Henriëtte Maria Jacoba Labouchere-Voombergh die gehuwd was met Charles Bernhard Labouchere. Zij liet de plafondschildering in de Willemszaal verwijderen. Slot Zeist wordt eigendom van René Labouchere en van zijn zuster Agnes Henriëtte Labouchere, die getrouwd was met Jonkheer Leendert Marinus Schuurbeque Boeye. N.V.Bouw- en Exploitatiemaatschappij Heemstede in Utrecht kocht het slot voor afbraak. Zes weken na deze aankoop werd het slot gekocht door de gemeente Zeist voor 130.000 gulden, aanvankelijk uitsluitend voor culturele doeleinden. Na de bevrijding diende het Slot als gevangenis voor politieke gevangenen, een functie die het zelfs onder Willem Adriaan niet heeft gehad. Op 7 januari werd het startsein gegeven voor de omvangrijke restauratie onder leiding van baron van Asbeck, waarbij de inrichting en decoratie uitgevoerd is door Jan Ruys. Voor deze omvangrijke restauratie werden kosten nog moeite gespaard. Zo werd de wandbespanning in de blauwe zaal opnieuw geproduceerd op een zeventiende-eeuws weefgetouw van voor deze uitzonderlijke afmeting. Ir.J.B. De restauratie van de zijvleugels werd voltooid. Op 8 oktober van dat jaar verrichtte Z.K.H. In de loop der tijden hebben de verschillende eigenaren Slot Zeist aangepast naar eigen behoeften. In de jaren zestig is het Slot ingrijpend gerestaureerd onder leiding van Baron van Asbeck, de inrichting en decoratie werd uitgevoerd door Jan Ruys. Bij de restauratie van de jaren zestig richtte baron Van Asbeck zich op het ongedaan maken van die aanpassingen om de oorspronkelijke aanleg van het Slot te herstellen. Eind 2005 heeft men besloten om Slot Zeist opnieuw aan te passen aan de huidige eisen op gebied van veiligheid en techniek. Begin januari 2006 is de renovatie begonnen die 1 jaar geduurd heeft. Een groot deel van de renovatie betrof het onzichtbaar aanbrengen van installaties en vervangingen van aanwezige onderdelen. “De groote Galdery of de Orangerie van Slot Zeijst” zo werd de rechtervleugel van Slot Zeist omschreven door graveur Daniël Stoopendaal in 1702. Na die tijd is deze ruimte enkele eeuwen gebruikt als kerkzaal, koetshuis, gymzaal, muziekschool en vele andere functies. De Orangerie is uiteindelijk verworden tot een hokkerig geheel. In 2019 heeft Ruud-Jan Kokke in opdracht van Gemeente Zeist een ontwerp gemaakt om de rechtervleugel van het Slot weer ‘Slotwaardig’ te maken, inclusief een permanente tentoonstelling over de historie van Zeist. In 2020 is er verbouwd, waarbij tussenmuren zijn weggebroken en de grote oorspronkelijke ruimte is hersteld tot hoofdentree van de culturele vleugel en toegang tot de stijlvolle horecagelegenheid. De verbouwing is geïnspireerd op de oorspronkelijke Orangerie uit 1682. Ontworpen door Ruud-Jan Kokke in samenwerking met EN-atelier. In de Orangerie staan prachtige antieke meubels en accessoires: kleine tafeltjes met rijk gedecoreerde gietijzeren poten, een lief kinder-tuinbankje gevonden in België, net als de lange tafel afkomstig uit een oude kas. De antieke bar lijkt zo uit de Slottuin te komen, maar is een gevelstuk van een eeuwenoud Amsterdams grachtenpand. Er zijn monumentale bloemschalen op consoles, natuurlijk mét oranje boompjes. De kroon wordt gespannen door de antieke houten kroonluchter centraal in de Orangerie. Deze vindt zijn oorsprong in Zuid Frankrijk en sluit daarmee prachtig aan op de oorspronkelijke Franse tuinen van het Slot met zijn vele oranje boompjes langs de paden en lanen, ontworpen door Jacob Roman. Deze boompjes werden in de winter samen met het tuinmeubilair opgeslagen in de Orangerie van Slot Zeist. In het hekwerk rondom de verhogingen komt de ‘krul’ terug die kenmerkend is voor het Slot. Daniël Stoopendaal was graveur. Graveurs waren samen met de portretschilders de fotografen van hun tijd. Hij legde rond 1700 het Slot en de tuinen vast op kleine kopergravures, die afgedrukt en vervolgens ingekleurd werden. De gravures zijn voor deze gelegenheid in hoge resolutie gefotografeerd en uitvergroot op de wanden aangebracht. De liftkoker is omkleed met een afbeelding van het wandtapijt dat in de Spiegelzaal van het Slot hangt. Het tafereel is een bekend verhaal uit de Griekse mythologie over Apollo en Daphne. In dit verhaal is de god Apollo verliefd op de nimf Daphne. Zij wil niets van hem weten en vlucht. Als ze bijna wordt ingehaald bidt ze tot haar vader, de riviergod Peneus, om hulp. Om haar te helpen verandert hij zijn dochter in een laurierboom.
Bij KunstenHuis Idea zetten we ons sterk in voor de bewoners van deze regio, om te zorgen dat cultuur voor iedereen toegankelijk is. Of het nou gaat om zelf actief aan de slag, het genieten van een mooie voorstelling of show, kunst- en cultuurlessen onder schooltijd, of een ontwikkel- en ontmoetingsplek bieden voor kwetsbare inwoners; KunstenHuis Idea heeft het in huis. We zijn een Bibliotheek met muziekschool, dansschool, theaterschool en afdeling beeldende kunstschool. We hebben in totaal 6 bibliotheekvestigingen, 2 professionele theaters, een poppodium en een Volksuniversiteit. KunstenHuis Idea heeft zes bibliotheekvestigingen: Bilthoven, Bunnik, Maartensdijk, Soest, Soesterberg en Zeist. Naast het lenen van (e-)boeken, cd’s, dvd’s, tijdschriften en luisterboeken, ben je bij ons altijd welkom om binnen te lopen. We helpen je bijvoorbeeld graag met je digitale vragen, het (beter) leren van de Nederlandse taal, het begrijpen van brieven en informatie van de overheid en het regelen van online overheidszaken. Wekelijks komen er bijna 7.000 cursisten en leerlingen over de vloer variërend in leeftijd van 2 tot 99 jaar. Je kan bij KunstenHuis Idea ook heerlijk genieten van mooie voorstellingen, bands en shows. We hebben twee professionele theaters, een poppodium en twee interne theaters voor kleinere gezelschappen. In Soest ben je bij Theater Idea welkom voor een veelzijdig programma, van grote namen, uniek talent en bijzondere voorstellingen. In de Bilt staat Theater Het Lichtruim, waar je naast theater en cabaret ook kan genieten van arthouse films. In Zeist staat als sinds de jaren ’70 ons prachtige Poppodium De Peppel. Daar hoor je de nieuwste bands, kom je op de leukste feestjes en geniet je van de beste coverbands en tributes. KunstenHuis Idea verzorgt een groot deel van het kunstonderwijs in het basis- en voortgezet onderwijs op bijna alle scholen in de regio. De afdeling Cultuur en Samenleving loopt als draad door alle onderwerpen heen. We geloven sterk dat cultuur als middel mensen op een positieve manier in beweging kan brengen. Loop zeker ook wat vaker langs bij onze locaties. KunstenHuis Idea wil cultuurparticipatie, cultuureducatie en kennisontwikkeling voor iedereen mogelijk maken. We geloven dat samen kunst maken en cultuur beleven van wezenlijk belang is voor ieder mens. culturele activering, 21ste-eeuwse vaardigheden en cultureel burgerschap in onze regio. Kunst prikkelt, daagt uit en creëert nieuwe inzichten. Kunst vormt een onuitputtelijke bron om te leren. Vanuit deze gedachte is het onze missie om zoveel mogelijk mensen in aanraking te brengen met kunst, cultuur en informatie. Ons doel is om zelfontplooiing en creativiteitsontwikkeling bij jong en oud te stimuleren. Er werken in totaal ongeveer 200 medewerkers en 200 zzp’ers bij KunstenHuis Idea. De Governance Code Cultuur is een instrument voor goed bestuur en toezicht in de cultuursector. De Raad van Toezicht heeft een controlerende, toezichthoudende en adviserende functie. Mevrouw M. De heer A. Mevrouw I. Mevrouw G. Het KunstenHuis besteedt veel aandacht aan kwaliteitsmanagement. Als culturele instelling verbonden aan de koepelorganisatie Cultuurconnectie worden wij elke vier jaar getoetst.
Op de Nationale Textiel en Vezel manifestatie in Doesburg verraste het werk van beeldend kunstenaar Willy Schut mij. Haar mixed-media doeken zijn fascinerend. Met verf, papier, textiel, draad en vrij machine borduren ontstaan imposante schilderijen in lagen opgebouwd. Haar werk de blokkade staat als een huis. Monumentaal door de sterke, grote vlakken. Maak je een paar stappen naar het doek toe dan zie je de levendigheid in de vormen. Wat een schilder met het penseel doet, doet Willy door de verf te combineren met textiel en vrij borduren. Het krijgt body door de grove structuren en lijnen. Ook de tegenstellingen licht en donker, handgeschept papier en textiel zijn goed gebruikt. De geborduurde foto van de dame roepen vragen in me op. Wat voor verhaal wil ze me vertellen? Een totaal ander werk is het gesprek. Het staat open voor de toeschouwer, is licht en krijgt vorm door enkele lijnen. Ook dit is de moeite waard om van dichtbij te bekijken. Van veraf lijkt de ovale vorm getekend met één lijn. Van dichtbij zie je dat het opgebouwd is uit verschillende draden. Het krijgt een zachte uitstraling. Het doet mij denken aan lijnen getekend met houtskool en conté. Ik vind het prachtig. De rafelranden van stukken doek die erop genaaid zijn geven mooie grijze lijnen. Daar zie je dat ze een veelzijdig beeldend kunstenaar is en niet alleen schilderijen maakt.
Gemeente Zeist heeft een burgemeester en 4 wethouders. Gezamenlijk vormen zij het dagelijks bestuur van de gemeente, het college, waarvan de burgemeester voorzitter is. De gemeentesecretaris ondersteunt het college. Het college vergadert elke dinsdag. Het college van burgemeester en wethouders vergadert iedere dinsdag. Mocht de activiteit door een andere organisatie dan de gemeente worden georganiseerd, dan is het advies om bij die organisatie na te gaan of het gaat om een openbare bijeenkomst en of er foto’s gemaakt mogen worden. Tussen het moment dat deze agenda is samengesteld en het moment van de activiteit vinden soms wijzigingen plaats (bijvoorbeeld in aanvangstijden) die de gemeente niet altijd bereiken.
In 1922 werd het Christelijk lyceum gevestigd aan de Lindenlaan 23. Het Lyceum was een combinatie van een gymnasium en H.B.S. Bijzonder was, dat in de vooroorlogse jaren de school bezocht werd door vrijwel alle leerlingen uit Zeist en omgeving. In 1939 begon een roerige periode voor de school. In september werd het gebouw in verband met de mobilisatie door het Nederlandse veldleger gevorderd. In november werd het gebouw weer vrijgegeven en leek alles weer normaal. De Duitsers zouden Nederland wel met rust laten, was de algemene gedachte. Des te harder kwam de klap aan toe ons land niet gevrijwaard bleef. Vrijdag de tiende mei was een zonovergoten dag. Een klein deel van de leerlingen kwam naar school. Op het grasveld voor de school werd de Nederlandse vlag gehesen en in de hal van het gebouw werd gezamenlijk het Wilhelmus gezongen. Na de capitulatie probeerde iedereen weer zo snel mogelijk aan het werk te gaan. De gemobiliseerde leerkrachten keerden terug naar school. Van 12 juli tot augustus 1940 werd het hoofdgebouw gevorderd. In oktober 1940 moesten alle leerkrachten een formulier invullen met de vraag of zij Joodse of Joodse grootouders hadden. Een paar weken later werd duidelijk, dat alle joodse leerkrachten uit hun functie ontheven moesteren worden. De heer Lansberg, sinds 1920 verbonden aan het Christelijk Lyceum als docent Nederlands was de enige joodse docent. Hij werd uit zijn functie ontheven en in 1941 ontslagen. Hij overleefde de oorlog en kwam terug als docent aan het lyceum. Het ontslag was een trieste en zwarte bladzijde in de geschiedenis van de school. De dag van het ontslag van de heer Lansberg dreigden de leerlingen te staken. Een andere maatregel was de zuivering van schoolboeken. Alles wat vijandig was aan het Groot-Duitse Rijk moest uit de leerboeken worden geweerd. De volgende maatregel was in augustus 1941, dat Joodse leerlingen geregistreerd moesten worden en verwijderd van school. De leiding van het lyceum weigerde. In het najaar verdwenen de leerlingen toch van school. Een van die leerlingen was Rosette Bannet. Een andere leerlinge was Eleonore Bentheim. Joke Folmer bracht huiswerk naar Rosette en Peternella van Nie bij Eleonore. De docenten en schoolleiding probeerden de leerlingen van al te drieste activiteiten af te houden. Een groep leerlingen kwam regelmatig bij elkaar in de portierswoning van Valckenbosch. Het was verboden om samen te scholen. De bijeenkomsten waren clandestien. Annemiek Bal schrijft in haar boek Het Zeister Verzet, dat het Christelijk lyceum een broeihaard van verzet is geweest. Conrector Snelleman was zelf erg actief in het verzet, al wisten weinigen dat tijdens de oorlog. Inmiddels was het gebouw in augustus 1941 opnieuw gevorderd door de Duitsers. Ruim 1000 manschappen zouden in telkens wisselende groepen tot aan de bevrijding in de school verblijven. Gelukkig was er in 1941 een dependance van de school geopend aan de Verlengde Socrateslaan. Omdat dit gebouw slechts te bereiken was via een fietspad werd dit gebouw niet gevorderd. De dependance had niet voldoende lokalen voor alle lessen. In september 1944 werd de school gesloten. De toestand in Nederland was abnormaal gespannen vanwege het oprukken van de geallieerde legers. Oudere leerlingen en jonge docenten konden niet meer over straat, omdat ze dan het risico liepen opgepakt te worden voor de arbeidseinsatz. Tijdens de grote razzia in Zeist op 28 oktober 1944 werden 1400 mannen, waaronder leerlingen en enkele leraren bijeengedreven op het Bizonveld en te werk gesteld in Arnhem en Duiven. Bernard Schut (1937) studeerde Nederlands, was docent in het middelbaar en universitair onderwijs, promoveerde in 1984. Schreef en publiceerde na zijn pensionering vier bundels verhalen. Zijn bijzondere interesse gaat uit naar de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog. In 2015 verscheen in een oplage van ongeveer 700 exemplaren Bilthoven en De Bilt tijdens de Tweede Wereldoorlog. Verhalen hoe de oorlog is verdwenen (Uitgeverij De Drie Ceders Bilthoven). In januari 2018 verschijnt bij dezelfde uitgever het vervolg: Bilthoven en De Bilt de eerste jaren na de bevrijding. De rekening van vijf jaar oorlog, waarin de effecten van de Tweede Wereldoorlog worden beschreven, in het bijzonder voor de gemeente De Bilt; eveneens gebaseerd op literatuurstudie en interviews met ooggetuigen.