Fotograaf Wim Schut presenteert de tegenstelling beschut tegenover onbeschut. Het doel van een zeedijk is dat deze bescherming biedt en dit staat gelijk aan beschutting. De bescherming door middel van zeedijken was in het verleden niet optimaal. Bij oudere generaties ligt de Watersnoodramp in Zeeland van 1953 nog in het geheugen. Veel eerder in 1717, brak tijdens de Kerstvloed de zeedijk in Noord-Groningen. Daarbij vielen circa tweeduizend slachtoffers. We blijven tegen de kracht van stormrampen, vloedgolven of orkanen niet geheel beschut. Ook blijven we - iets eenvoudiger gezien - tegen de inslag van de bliksem tijdens onweer of een enorme hagelbui ook deels onbeschut. Deze opname van Wim Schut attendeert er verder op dat dijken, en doorgangen daarin, door mensenhanden zijn gemaakt.
PAPENDRECHT • Wim Schut (69) uit Papendrecht lijdt aan de ziekte van Parkinson. Dankzij een bijzondere behandeling heeft hij weer perspectief. De ziekte van Parkinson werd bij Wim vastgesteld in het jaar 2008. “Toen werkte ik nog bij de Rabobank. Ik ben er altijd heel open over geweest. Na de diagnose ben ik naar Dordrecht gereden, naar het toenmalige hoofdkantoor van de Rabobank Drechtsteden Midden-Noord. “Ik was altijd een fanatiek wintersporter. Met collega’s uit het land ging ik soms meerdere keren per jaar skiën. Maar op een gegeven moment kon ik ze niet meer bijhouden. Het lukte niet meer zo goed. In die vakantie blesseerde ik me tijdens een val aan mijn duim, die ‘achterover sloeg’; een zogenaamde skiduim. Toen ik wat later ernaar liet kijken door een arts, werd de diagnose Parkinson gesteld. We zijn toen al snel met medicatie begonnen. Dan weet je waar je begint, maar je weet niet waar het eindigt.”
““Mijn vrouw Ria en ik hadden besloten om zo lang het ging, jaarlijks een verre, mooie reis te maken. Omdat het met de ziekte best goed ging, hebben we dat jaren kunnen doen. De medicatie ging in de afgelopen jaren wel voortdurend omhoog. Eens is er dan een eind aan de behandeling, dat weet je. Maar je weet niet wanneer. Want iedere Parkinsonpatiënt reageert verschillend. Het ziekteverloop is bij niemand hetzelfde.”
Vorig jaar bereikte Wim Schut het punt waarop hij eigenlijk niet meer voldoende op de medicatie reageerde. “Ik had vooral last van ongecontroleerde bewegingen, met name ’s nachts. Daardoor kreeg ik niet genoeg rust.”
Deep Brain StimulationIn augustus 2019 adviseerde zijn neuroloog om eens na te denken over ‘Deep Brain Stimulation’; diepe hersenstimulatie door middel van elektroden die in de hersenen worden geplaatst. De elektroden geven elektrische impulsen. Ze worden gevoed door een stimulator die onder de huid wordt geplaatst. Deze relatief nieuwe behandeling zorgt voor vermindering van motorische klachten en overbeweeglijkheid tot maximaal 70 procent.
Nadat Wim en Ria zich uitgebreid hadden ingelezen over het onderwerp en Wim allerlei tests had ondergaan om te kijken of hij ervoor in aanmerking kwam, werd hij uiteindelijk in augustus dit jaar geopereerd in het universitair ziekenhuis van Amsterdam. Er werden twee gaatjes geboord in zijn schedel, waarna er twee elektroden geplaatst werden op het bewegingscentrum in zijn hersenen. “De eerste paar weken merk je nog niets, want dan staan de elektroden nog niet aan. Toen na twee weken de stimulator aangezet zou worden, werd dat uitgesteld omdat er nog een klein beetje wondvocht zat bij de elektroden. We mochten dat de volgende dag thuis zelf doen met een afstandsbediening. Dat vonden we enorm spannend!”
Juiste afstemmingDankzij een goede beschrijving en hulp op afstand lukte dat zonder problemen, waarna Wim het proces inging om de juiste balans te vinden tussen de elektronische impulsen en zijn medicatie. In de afgelopen weken heeft hij enkele malen de hersenstimulatie mogen verhogen en de medicatie mogen verlagen. “Maar we zijn er nog niet. Het kan nog wel een half jaar duren voor de juiste afstemming bereikt is.”
“Maar ik merk al verbeteringen! Ik ben rustiger geworden, zeker ‘s nachts. Ik krijg ook weer meer zin in dingen, omdat ik meer tot rust kom in de nacht. Daardoor heb ik meer energie. Daarnaast is mijn houding verbeterd en heb ik weer de mimiek in mijn gezicht terug gekregen.”
Minder medicijnen“Het mooie is ook dat tot voor kort bijna mijn hele leven beheerst werd door de medicijnen. Als je ergens naartoe ging, moest je dat goed plannen met de hoeveelheid medicijnen en water die je mee nam. Nu ben ik al terug op bijna de helft van het aantal medicijnen wat ik normaal slikte. Ik zat ergens aan het eind van de rit, nu ben ik weer halverwege. Zo voelt het. Ik heb mijn leven weer terug gekregen. En Ria ook, want je hebt Parkinson samen met je partner. Zij moest er ook altijd rekening mee houden en mee leven.”
En verder in dit rolleboek van publieke en publieke-privé trajecten komt een andere, historische dimensie terug. Enthousaste stedebouwkundige die als ARP-minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening in het kabinet-De Jong te maken kreeg met een felle oppositie. Zag een poging om een huurbelasting in te voeren stranden, maar wist wel de huren te liberaliseren. Voerde de individuele huursubsidie in. Verdedigde in 1967 de Tweede nota ruimtelijke ordening en gaf de aanzet tot de Derde nota, die de gebundelde deconcentratie in groeikernen vormgaf. Zowel voor als na zijn ministerschap als stedebouwkundige nauw betrokken bij de ontwikkeling van Zoetermeer tot satellietstad. Besloot zijn loopbaan als voorzitter van de WRR. Goed debater.
Ir. W.F. Ir. W.F. Dr. W.F. lid bestuur Dr. lid Raad van Commissarissen N.V. Voerde in 1967 in bepaalde delen van het land de huurliberalisatie in en breidde deze in 1971 verder uit. Bracht in 1968 de Nota inzake de toekomst van het oude woningbestand uit. Particulier initiatief moet een belangrijke rol spelen bij het verbeteren van de woningvoorraad, soms in samenwerking met de overheid. De rijksoverheid is betrokken via het staatstoezicht, dat daarvoor gereorganiseerd wordt. Er komen nieuwe financiële regelingen ten behoeve van gemeenten voor krotopruiming en voor saneringsplannen. Voerde in 1968 een nieuwe subsidieregeling in voor de bouw van huurwoningen. Dit geschiedt via twee beschikkingen: één voor de bouw van woningwetwoningen door toegelaten instellingen (NWI's) en gemeentelijke woningbedrijven en één voor de particuliere woningbouw in de huursector. Beide regelingen waren in hoofdlijnen gelijk en waren gebaseerd op een afnemende jaarlijkse subsidie, maar voor woningwetwoningen waren er rijksleningen en voor particuliere woningen niet. Op 23 december 1968 verwierp de Eerste Kamer met overgrote meerderheid (slechts drie leden stemden voor) het door hem en staatssecretaris Grapperhaus verdedigde wetsvoorstel inzake de invoering van huurdersbijdragen ter bevordering van de doorstroming naar duurdere woningen. Het wetsvoorstel was in 1966 ingediend door minister Bogaers en staatssecretaris Hoefnagels. Bracht in 1969 samen met staatssecretaris Haex de Nota situering nieuwe militaire oefenterreinen uit, waarin onder meer het Lauwerszeegebied, Ter Apel (Sellingen), het Kuinderbos en terreinen in De Peel werden aangewezen als nieuw oefenterrein. Voerde in 1970 via de Beschikking aanvullende huursubsidie per 1 januari 1971 individuele huursubsidie in voor gezinnen die in verhouding tot hun inkomen een dure gesubsidieerde woning bewoonden. Aanvankelijk was dit een beperkt experiment, maar in de praktijk ging het al om veel woningen. Bracht in 1968 de Wet jaarlijkse huurverhoging (Stb. 703) tot stand. De datum waarop jaarlijks de huren worden verhoogd, wordt 1 april; het stijgingspercentage gaat van vier naar zes procent. Bracht in 1971 een wet (Stb. 309) tot stand waardoor in het hele land de huurharmonisatie kan worden doorgevoerd. Deze wet treedt op 1 juli 1971 in werking. De huren van bestaande woningen kunnen hierdoor in overeenstemming worden gebracht met die van woningen die de laatste vijf jaar met rijkssubsidie zijn gebouwd. Bracht in 1971 samen met minister Roolvink de Wet Bezitsvormingsfonds (Stb. 418) tot stand. Het kapitaal dat was gevormd met de verkoop van de staatsaandelen Breedband NV aan Koninklijke Hoogovens werd gebruikt om het eigenwoningbezit en het effectenbezit van kleine spaarders te bevorderen, onder meer door de uitgifte van spaareffecten. In 1970 verwierder de Tweede Kamer twee moties tot afkeuring van zijn beleid met betrekking tot de bouwproductie.
W. Aantjes, "In memoriam ir. W.F. G.E. Mr. D.W.O.A. A.C.E. Neef van J.H. Een hele reeks organisaties diende Wim Schut als vrijwilliger. Nu is hij vrijwilliger voor het Vrijwilligerspunt zelf." Ik was net zestien toen ik in het bestuur kwam van wandelsport vereniging Nooit Gedacht in Oud Alblas, gaat Wim terug naar het begin. Een hele reeks organisaties en evenementen volgt. Van het jeugdbestuur van vv Papendrecht, mede-organisator van de avondvierdaagse en het Wielercomité. Verder natuurlijk de brandweer. Wim: “Naast mijn werk bij de Rabobank was ik 25 jaar vrijwilliger en onder meer betrokken bij de brandverening, het verenigingsblad, een optocht met historische brandweervoertuigen en de jaarlijks Internationale Brandweer verzamelaarsbeurs.”
In 2011 stopte ik met werken en pakte ik mijn oude hobby fotograferen weer op. De series portretten van bekende en minder bekende Papendrechters zijn inmiddels een begrip. Bijna twee jaar lang waren ze ook op de Meent te zien. Ik had haar lang niet gezien toen ik bij Judith van het Vrijwilligerspunt informeerde naar een vrijwilligersfunctie in de Spil. Het werd een hartelijk weerzien waarbij ze mij vroeg of ik dan niet incidenteel foto’s wilde maken van vrijwilligers of activiteiten waar vrijwilligers bij betrokken zijn. Ik heb hier goed over nagedacht omdat ik niet onder druk foto’s kan en wil maken. Bovendien moeten de opdrachten zodanig zijn dat ik beroepsfotografen, waar ik een goed contact mee heb, geen werk afneem. als vakminister (1967-1971) verantwoordelijk voor de invoering van de individuele huursubsidie. Wim Schut (1920-2006), zoon van een Amsterdamse advocaat, kiest een carrière als stedenbouwkundige. Hij is jarenlang verbonden aan het adviesbureau Stad en Landschap in Rotterdam en betrokken bij veel uitbreidingsplannen in Zuid-Holland, met name voor Zoetermeer. In 1967 treedt hij - zonder enige politieke ervaring - aan als minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening in het kabinet-De Jong voor de Anti-Revolutionaire Partij. Het is de periode van grote woningtekorten. En van een laag gemiddeld huurniveau. Want de huren hadden sinds de oorlog geen gelijke tred gehouden met de loonontwikkeling en het prijspeil. Schut gaat als een echte vakminister aan de slag met langetermijnbeleid. Hij doet een poging om huurbelasting in te voeren voor wat we nu scheefhuurders noemen. Hij voert individuele huursubsidie in. En hij krijgt het voor elkaar om het huurniveau integraal te verhogen. Hij vindt dat nodig om een kwaliteitsslag te kunnen maken in de woningbouw. Dat lukt alleen als huishoudens een realistischere prijs voor hun huis gaan betalen. Schut: ‘Ik wilde bouwen naar behoefte en dat betekende meer kwaliteit. Minder hoogbouw. Een beter woonmilieu en meer variatie.’
Om kwaliteitsverbetering in sociale woningbouw te bevorderen start hij de subsidieregeling Experimentele Woningbouw (1968-1980). De woningen in de Sterrenbuurt in Berkel en Rodenrijs met een asymmetrische kap voor een betere lichtinval horen tot één van de invloedrijkere projecten onder deze regeling. Een deel van de woningen is nog steeds in beheer bij corporatie 3B Wonen. In zijn eigen tijd was Schut vooral bekend als de minister die de doelstelling van 125.000 nieuwe woningen per jaar niet haalde. Achteraf bleek uit CBS-cijfers dat hij die normen wel degelijk had gehaald. Zijn opvolger minister Udink plukte daar de vruchten van. Eerder gepubliceerd in Aedes Magazine, nr.
Hoogtepunten uit de biografie van Wim Schut
Wim Schut studeerde en werkte als stedenbouwkundige, verbonden aan Stad en Landschap in Rotterdam, met betrokkenheid bij Zoetermeer en andere Zuid-Hollandse uitbreidingsplannen.
In 1967 trad hij aan als minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening in het kabinet-De Jong, tijdens een periode van woningtekorten en lage huurprijzen.
Hij voerde de individuele huursubsidie in en probeerde huurbelasting in te voeren, met als doel een kwaliteitsverbetering van de woningbouw.
Start van de subsidieregeling Experimentele Woningbouw (1968-1980) ter verbetering van sociale woningbouw en innovatie in ontwerp en lichtinval.
Hij was betrokken bij de ontwikkeling van Zoetermeer tot satellietstad en bekleedde daarna functies zoals voorzitter van de WRR.
Na zijn ministerschap bleef hij actief in vrijwilligerswerk en fotografie, met portretten van Papendrechters die bekend en minder bekend zijn geworden.
Latere carrière en vrijwilligerswerk
Een hele reeks organisaties diende Wim Schut als vrijwilliger. Nu is hij vrijwilliger voor het Vrijwilligerspunt zelf. “Ik was net zestien toen ik in het bestuur kwam van wandelsport vereniging Nooit Gedacht in Oud Alblas”, gaat Wim terug naar het begin. Een hele reeks organisaties en evenementen volgt: van het jeugdbestuur van vv Papendrecht, mede-organisator van de avondvierdaagse en het Wielercomité tot de brandweer. Wim: “Naast mijn werk bij de Rabobank was ik 25 jaar vrijwilliger en onder meer betrokken bij de brandverening, het verenigingsblad, een optocht met historische brandweervoertuigen en de jaarlijks Internationale Brandweer verzamelaarsbeurs.”
In 2011 stopte ik met werken en pakte ik mijn oude hobby fotograferen weer op. De series portretten van bekende en minder bekende Papendrechters zijn inmiddels een begrip. Bijna twee jaar lang waren ze ook op de Meent te zien. Ik had haar lang niet gezien toen ik bij Judith van het Vrijwilligerspunt informeerde naar een vrijwilligersfunctie in de Spil. Het werd een hartelijk weerzien waarbij ze mij vroeg of ik dan niet incidenteel foto’s wilde maken van vrijwilligers of activiteiten waar vrijwilligers bij betrokken zijn. Ik heb hier goed over nagedacht omdat ik niet onder druk foto’s kan en wil maken. Bovendien moeten de opdrachten zodanig zijn dat ik beroepsfotografen, waar ik een goed contact mee heb, geen werk afneem.
Deep Brain Stimulation: Hoe werkt het en wat doet het?
Over de kunst van fotografie en het maatschappelijke werk
De fotografieportretten van Wim Schut geven een inkijk in het dagelijks leven van inwoners van Papendrecht en omliggende gemeenten. Zijn werk combineert esthetiek met maatschappelijke betrokkenheid, waardoor zijn foto’s meer betekenen dan louter esthetische beelden. Door zijn persoonlijke ervaringen met ziekte en herstel geeft hij een unieke stem aan thema’s als veerkracht, zorg en gemeenschap.
Belangrijke data en concepten
- 1953 Watersnoodramp Zeeland als geheugenpunt voor dijkenbescherming
- 1967 Ministerschap en de invoering van verschillende huur- en woningbouwmaatregelen
- 1968-1980 Experimentele Woningbouw en Sterrenbuurt Berkel en Rodenrijs
- 2019 Deep Brain Stimulation als behandeling voor Parkinson
- Vrijwilligerswerk en fotografie als continuïteit in Wim Schuts leven