Fysiek en mentaal fitte collega’s. Dat is waar de Nederlandse Politie Sport Bond (NPSB) zich met plezier voor inzet. Als medewerker van de politie en de Koninklijke Marechaussee kun je aan verschillende sporten deelnemen. Van de A van adventure-sporten tot de Z van zwemmen. Voor ieder wat wils. En op ieder niveau. Of je nu topsporter bent, recreatief sport of herstellende bent van een fysieke of mentale blessure. Daarmee maakt de NPSB het verschil: weerbaar in het werk en in het dagelijks leven. Ook gepensioneerde collega’s, waarvan het pensioen aansluit op de periode bij de politie of Koninklijke Marechaussee, zijn welkom om deel te nemen aan onze activiteiten. Informatie over wedstrijden, kampioenschappen en andere sportevenementen vind je op deze site.
Cindy is politieagent in Amsterdam. Voorheen was ze op straat te vinden en reed ze naar spoedmeldingen. Tegenwoordig is ze netwerkagent. Ze gaat langs bij tal van verschillende bevolkingsgroepen en netwerken. Kortom, bij mensen. Ook is ze ‘boegbeeld seksuele intimidatie’ en fungeert als contactpersoon daarvoor. “Ik hield me in mijn werk bezig met het begeleiden van criminelen op het juiste pad, dat waren vaak mannen. Tot ik begon op te merken dat hun vriendinnen ongevraagd ook behoorlijk in de problemen kwamen of al zaten, ofwel als slachtoffer, ofwel als dader. Ik ben me verder in hen gaan verdiepen en investeerde in contact met ze. Daardoor won ik hun vertrouwen en kon ik ze verder helpen. Ik kom met veel culturen in contact en ik weet nu met welke maat ik moet meten per cultuur. Het is beter om de voortgang te weten, dan maar te blijven meten met jouw Westerse standaard. Het is voor sommige gezinnen al heel wat als daar de vrouwen mogen gaan studeren bijvoorbeeld. Over onze Westerse cultuur is trouwens ook wel wat op te merken hoor; wist je dat in Nederland elke acht dagen (!) er een vrouw vermoord wordt? Elke Acht Dagen Femicide. En in ‘gewone’ Nederlandse gezinnen, binnen het huwelijk, binnen een gezin. Dat we daar in Nederland niet massaal de straat voor op gaan - vrouwen én mannen - dat snap ik eigenlijk niet.”
“Mijn roeping” “Ik neem mijn rol serieus, ook bij de politie. De basisteams zijn bijvoorbeeld nu verbeterd, doordat ik in die netwerken zit. Er is nu ook meer aandacht voor de problematiek rondom meiden. En het draait niet alleen om mij; mijn taken zijn nu geborgd in een functie die overdraagbaar is. Ik voel het als mijn roeping om op te komen voor vrouwen en meisjes in hulpbehoevende situaties. Ik zag bijvoorbeeld dat er veel focus was op jongens maar dat er een andere werkwijze nodig was om meiden beter te helpen; zij hebben tijd en vertrouwen nodig. De manier waarop een probleem wordt opgepakt, doet zóveel met het herstel van een slachtoffer. Dat heb ik uit eigen ervaring, in mijn jeugd en bij naaste familie, kunnen meemaken. Dat stelt me nu in staat nog beter te helpen. Ik merk dat mensen naar mij vaak open zijn. Dat komt omdat ik mezelf kwetsbaar durf op te stellen. Natuurlijk breken de verhalen en situaties soms mijn hart. Dat hart lijm ik dan weer en ik relativeer dat ik, met mijn team, heb gedaan wat ik kon.”
“Veel brugklasleerlingen op het VMBO zijn onzeker. Zij zaten op de basisschool met slimmere kinderen in de klas, en hebben daardoor het gevoel dat ze niets kunnen. Cindy Meuter is docent aardrijkskunde en geschiedenis op de VMBO-afdeling van een scholengemeenschap in Someren. “Ik ben ook anti-pestcoördinator en vertrouwenspersoon. Een paar jaar geleden klopte een brugklasser bij mij aan. De kinderen deden niet aardig tegen haar. Ze pakten haar etui af en maakten botte opmerkingen. Zulke ogenschijnlijk kleine dingen hebben een groot effect op iemand die al onzeker is. Ze was ongelukkig en ik wilde helpen. Maar ik besefte dat ik hier zorgvuldig mee om moest gaan om te voorkomen dat de situatie juist verslechterde. Ze moest niet gezien worden als een snitch die zelf niets kon oplossen en bij de docent ging ‘uitjanken’. Bovendien merkte ik dat zij het lastig vond om hierover in gesprek te gaan met een volwassene. “Ik zocht contact met een ‘minimentor’; een bovenbouwleerling die brugklassers steunt. Ze voerden wekelijks een gesprek en ze gaf het meisje tips om beter met kleine incidenten om te gaan. Ze zei: ga achterin de klas zitten, niet voorin , dan zul je zien dat heus niet de hele klas op je let. Het werkte goed. Het meisje werd sterker en zelfverzekerder. Ze begon actief mee te doen in de les en durfde vragen te stellen. Soms is het beter om van een afstandje te sturen. Twee jaar later wilde het meisje zelf minimentor worden. Toen ze haar diploma haalde, besloot ze in de zorg te gaan.”
“Het begon met geluidsoverlast,” vertelt mediator Ali al Hadaui. “Het Syrische echtpaar met vier kinderen hield van gezelligheid en had geregeld ’s avonds mensen over de vloer. De buurman, die daar woont met zijn vrouw en zoon, ging steevast vroeg naar bed omdat hij op tijd op moest voor zijn werk. Al snel werd het meer dan een ordinaire burenruzie. Boze briefjes, vloeken over de schutting. ‘Ik probeer te slapen’ werd ‘Rot op naar je eigen land’. Met als dieptepunt dat de vaders en zonen met elkaar op de vuist gingen en de moeders elkaar bespuugden. In een poging een rechtszaak te voorkomen, stuurde de gemeente de gezinnen naar mij. Daar zat ik dan - met twee woedende echtparen en een tolk. Dus liet ik ze hun woede, argwaan en verdriet uiten. Er vloog van alles over tafel. Steeds opnieuw. Toen had ik er genoeg van. Als we er niet uitkwamen werden de aangiften in behandeling genomen en volgde er misschien straf. Dat was een omslagpunt. Langzaam verschoof het gesprek naar hoe ze beter met elkaar om konden gaan. Glimlach eens naar elkaar in plaats van een middelvinger op te steken. De gezinnen bleken hetzelfde te verlangen, zoals een veilig gevoel. Ik hield alle afspraken bij en maakte een contract. In het zesde en laatste gesprek werd het ondertekend. Een emotioneel moment, maar nu overheerste opluchting en dankbaarheid.”
“Als je dat pakkie niet aan had, hadden we je allang een paar stoten verkocht”, kreeg integraal handhaver Daan Monnickendam naar zijn hoofd geslingerd. Het was half twee ’s nachts in Baarn. Zes beschonken jongens van rond de 25 jaar stonden om mij en mijn collega heen. Ik wist: wij zijn niet opgewassen tegen deze zes gespierde types. Ik zie er niet erg imponerend uit en draag niet meer dan een setje handboeien en een portofoon, waarmee we met een knop de politie kunnen waarschuwen. Ik was erg op mijn hoede. Een van de jongens sprong om me heen en maakte bewegingen met zijn armen die een paar centimeter voor mijn gezicht stopten. Ik moest zorgen dat de sfeer omsloeg. Normal werkt een rustig gesprek al, maar daar waren deze jongens te dronken voor. “‘Wat knap dat je dat kan, maar ik geloof je op je woord’, zei ik tegen de kickbokser. ‘Wat een goede dansmoves’, zei mijn collega over de intimidatie-schijnbewegingen. Dat vonden ze wel geestig. Eén begon te lachen, de rest volgde. Zo gemoedelijk zelfs dat ze de boete die wij gaven wel grappig vonden. We gingen op hun verzoek nog met z’n allen op de foto.”
“Mag ik uw vervoerbewijs even zien?”, vroeg conducteur Romy Schuurbiers aan een man in de trein. “Hij griste boos een notitieboekje tevoorschijn, krabbelde er iets op en hield het mij voor. ‘Dit is een stiltecoupé!!!’. Ik herhaalde mijn vraag, ditmaal op fluistertoon. Na een andere coupé te hebben gecontroleerd kwam ik bij hem terug en vroeg wat er nu precies aan de hand was. Toen ging hij enorm tegen mij tekeer. Hij verweet mij de landelijke ov-staking van de week ervoor. Die ochtend was hij te laat op zijn werk gekomen. Die avond had de vertraging er voor gezorgd dat het door zijn vrouw bereide eten koud was geworden. Ik vertelde hem dat ik niet mee had gestaakt, ik was op vakantie. Dat kon hem niets schelen, het bleef schandalig. Of ik wel wist wat voor chaos het was geweest? Hij had er foto’s van gemaakt met zijn mobiel. Ik stond inmiddels ook te koken, wat deed deze meneer onbeschoft. Maar als ik boos werd, zou de situatie uit de hand kunnen lopen. Op mijn verzoek liet hij de foto’s zien. Jeetje, wat een drukte, beaamde ik, ik ben blij dat ik op vakantie was. Kreeg u problemen doordat u te laat op uw werk kwam? Nee, dat viel wel mee. En was het eten nog te redden? Zo bleef ik babbelen. Langzaam verzachtte hij. Hij begon zich te schamen dat hij zo tekeer was gegaan.”
“Op een avond kwam in de meldkamer van de politie een telefoontje binnen,” vertelt agent Abdur Özbek (34). “Een jongeman zou een bericht hebben gekregen van zijn vriendin. Zij zou zijn mishandeld door haar familie en zou zich hebben opgesloten in de badkamer van haar ouderlijk huis. Even later belden mijn collega en ik aan bij het huis. Een vader en zoon deden open. Toen wij zeiden waar wij voor kwamen, keken ze alsof ze water zagen branden. ‘Waar hebben jullie het over? Wij zitten rustig te eten.’ Ik wilde toch even naar binnen. In de woonkamer waren ook een paar vrouwen. Ik zei dat ik iedereen in het huis bij elkaar wilde hebben. Er bleek nog een meisje boven te zijn. Desgevraagd ging één van de vrouwen haar halen, ik wachtte onderaan de trap. Toen ik gesmoes hoorde, ging ik naar boven. Daar stond de vrouw te praten door een dichte deur. Het meisje zat onder het bloed. Compleet in elkaar geslagen. Ze huilde. Het lukte me niet om contact met het meisje te maken, ze was zo overstuur. Ik moest haar zien te kalmeren, het moest tot haar doordringen dat ik hier was om te helpen. Ik knielde naast haar en praatte zachtjes op haar in. Ze begon naar mij te luisteren en vertelde me dat haar familie haar al langer mishandelde. Wij zijn samen naar haar kamer gegaan om wat spullen bij elkaar te rapen. Zij is met ons meegegaan - om nooit meer terug te keren. Wij schakelden hulpinstanties in om te zorgen dat zij ook in de toekomst veilig zou zijn, en brachten haar naar haar vriend.
- Nederlandse politie-inzet: sport en fysieke paraatheid.
- Netwerkrollen en cultuur-sensitiviteit bij interculturele situaties.
- Focus op meiden en bescherming van vrouwen in hulpbehoevende situaties.
- Voorbeelden uit dag- tot nachtelijke operaties en conflictoplossing.
| Onderwerp | Kernpunten | Resultaat |
|---|---|---|
| NPSB-draagvlak | Sportparticipatie; breed aanbod; inclusie van gepensioneerden | Weerbare medewerkers, betere balans werk/privé |
| Cliëntgroepen | Programma’s voor meiden; anti-pestcoördinator; vertrouwenspersoon | Grotere weerbaarheid, vertrouwen in onderwijs en politie |