Voor het eerst sinds ruim zestig jaar wordt de iconische vieringtoren van De Nieuwe Kerk weer gerestaureerd. Maar deze keer besloten ze dat anders te doen. In het kader van Amsterdam 750 wilde De Nieuwe Kerk een tijdelijke ervaring ontwikkelen waarbij het publiek niet alleen het werk aan de vieringtoren van dichtbij kon volgen, maar ook de stad in al haar glorie kon overzien. DOSS ontwikkelde het concept en de route van deze once-in-a-lifetime ervaring. Onze rol ging verder dan concept en beleving. We stuurden het bouwteam aan, coördineerden de interne afdelingen van De Nieuwe Kerk (van pers en marketing tot de facilitaire dienst en publiekszaken), verzorgden het volledige traject van vergunning en veiligheidsplannen, trainden de dutymanagers en ontwikkelden en bewaakten de begroting. De beleving start al bij de entree: een verborgen trappenhuis dat ooit werd gebouwd voor een nooit voltooide toren. 216 treden lang wordt het verhaal van de kerk, de stad en haar toekomst verteld. Eenmaal boven ontvouwt zich het indrukwekkende platform op het dak. Het is een ervaring die raakt, verrast en verbindt. Niet alleen met de geschiedenis van de stad, maar ook met haar toekomst. Bezoekers zien Amsterdam zoals ze het nooit eerder zagen. Alle afbeeldingen door Tomek Dersu Aaron.
Bij DOSS houden we van het onmogelijke mogelijk maken. We maken erfgoed beleefbaar en laten bezoekers op een nieuwe manier naar een plek kijken. ‘Het dak van de stad’ is daar een prachtig voorbeeld van: inhoud, productie, veiligheid, samenwerking en publieksimpact komen hier allemaal samen. We bouwen geen trap naar boven, maar een verhaal dat beklijft.
Mijn bezoek aan Noord-India - dat je kan lezen in deel 1 en deel 2 van mijn blog ‘India | Love it or hate it’ - heb ik gecombineerd met Nepal (ook wel ‘het dak van de wereld’ genoemd) en dat vond ik een hele mooie combinatie (twee weken India, één week Nepal). Na onze drukke, chaotische weken in India voelt Nepal als een verademing. Ik zou het land omschrijven als de kleine broer van India. Het eerste verschil valt al gauw op na de grens: het is rustiger op straat! De vrolijke gebedsvlaggetjes onderweg hinten al naar het tweede verschil: naast het hindoeïsme speelt het boeddhisme in Nepal een belangrijke rol. Dat is niet gek, gezien in Nepal de geboorteplaats van de Boeddha te vinden is. In de Maya Devi-tempel in Lumbini kun je de exacte plaats bezoeken. In Nepal zijn DEET, een klamboe en een zaklamp (want de stroom valt vaak uit) geen overbodige luxe. Dat geldt zeker op onze tweede bestemming: het Chitwan National Park. Dit is een malariagebied en de muggen hebben aan toeristen een feestmaal. Als je in de zomer reist, moet je ook rekening houden met de bijbehorende tropische buien in de ochtend. Maar laat je hierdoor niet uit het veld slaan. Het Chitwan verkennen we per olifant, maar het kan ook per kano of jeep. Wil je toch olifanten zien, dan kan je het olifantenopvangcentrum bezoeken en ’s ochtends meegaan als de olifanten gewassen worden in de rivier. Je mag ze dan voeren en de liefhebber mag mee zwemmen.
Het grootste verschil met India ervaren we bij onze volgende bestemming: de trekkersstad Pokhara. We staan hier aan de voet van de Himalaya en die bergketen beslaat het grootste deel van Nepal. Vanaf hier kan je trekkings lopen in alle smaken: kort, lang, pittig en extra pittig. Puffend en zwetend bereiken we het hoogste punt van de trekking. We blijken er iets langer over te hebben gedaan, namelijk zes uur! Maar dan heb je ook wat: het uitzicht, indrukwekkend. Mijn tips zijn daarom: zorg dat je over enige conditie beschikt en plan geen tweede excursie na je trekking. Onze laatste bestemming is de Nepalese hoofdstad Kathmandu. Uiteraard krijgen we een stadstour met stop bij het verblijf van de Kumari (de ‘levende godin’) en hebben we de eer een blik van haar op te vangen. Ook de bekende Monkey Temple mag niet ontbreken. Als afsluiter van onze reis boeken we bij Buddha Air de beruchte ‘mountain flight’: een pleziervlucht over de Himalaya. Op de geboekte dag staan we voor dag en dauw op het vliegveld klaar. Het is vandaag bewolkt en mistig, wat hier geen uitzondering is. Onze gids had al gewaarschuwd dat er bij slecht zicht niet gevlogen wordt. De groep maakt zich er na afloop hard voor om ons geld terug te krijgen en boven verwachting krijgen we onze 190 dollar p.p. terug! Maar, dan moeten we wel ons mountain flight-certificaat inleveren, want niet betalen is niet geweest.
Mount Everest Base Camp to Summit in 3D
Deze bijzondere reisblogs over Azië vind je misschien ook leuk: Ulu Muda, de ongerepte jungle van Maleisië of Op avontuur door Indonesië. Heb je zelf een mooi reisverhaal dat je wil delen met onze lezers? Hoi! Ik ben Rosalie, 29 jaar en woon in Brabant. Ik heb Sociale Geografie & Planologie gestudeerd, omdat ik geïnteresseerd ben in landen (of regio’s) en culturen, het ‘waar?’ en ‘waarom daar?’. Tijdens mijn studie heb ik meerdere mooie (studie-)reizen gemaakt in Europa. Daarnaast kom ik uit een reislustig gezin, waardoor ik ook al verdere reizen heb mogen maken, van Amerika tot Azië. Die mooie oude en nieuwe belevenissen wil ik graag delen en hopelijk kan ik je ermee inspireren! Zo’n type met grote dromen en gedurfde doelen ben ik nooit geweest. Maar gaandeweg de jaren zie je dingen voorbijkomen waar je echt van ‘aan’ gaat. Voor mij zijn dat fotografen en documentairemakers die in de meest ruige omstandigheden hun werk doen en daardoor ook adembenemende beelden produceren. Van expedities langs de Noordpool, tot onderzoeken in het hartje van de Amazone. En dus ook: het vastleggen van een historische zoektocht op Mount Everest. Op het dak van de wereld. In superdikke jassen. Met nota bene zuurstofflessen op de rug. En dan de droom: ik heb dus ook een ‘projectje’ verzonnen. Want hoe gaaf zou het zijn om in alle vroegte, als de zon nog niet aan de hemel staat, de steigers van de Grote Kerk te beklimmen! En dat niet louter voor de traptredes, maar uiteraard voor het doel: het dak van de Grote Kerk. Daar waar nu hard gewerkt wordt aan de restauratie van het dak.