Rick van der Linden is geboren op 5 Augustus 1946 in het dorp Badhoevedorp onder de rook van Amsterdam. Op 13 jarige leeftijd nam hij lessen van de legendarische "Piet Vincent" voor piano Hij won in die tijd 3 pianocontests en hij verscheen bij verschillende symfonieorkesten als solist, met concerten van Beethoven, Rachmaninoff, Mozart en Mendelsohn. In 1967 studeerde hij af aan het Koninklijk Conservatorium Den Haag. Hij kreeg erecertificaten voor Piano, Kerkorgel, Harmonie en Contrapunt. Na het spelen van verschillende combo's en bands werd Rick gevraagd bij de band "Ekseption" welke later wereldwijd bekend werd na het winnen van het Loosdrecht Jazz Festival in 1968. Ze werden overal gevraagd te spelen en stonden op de meest belangrijke podia in de wereld. Zoals Olympia in Parijs, de Philharmonie in Hamburg en het Paladium in Londen. Ondertussen kunnen we tevens z'n band "Trace" noemen. Ekseption was inmiddels wereld beroemd geworden en Rick was verantwoordelijk voor alle composities van de muziek. In die tijd werd Rick vaak uitgenodigd voor buitenlandse producties met Joachim Kuhn, Deep Purple, Phil Collins, Vangelis, Jack Lancaster en Brand Eggs waarmee hij in totaal 48 muziek albums in elkaar zette, waarvan naar schatting 6 miljoen werden verkocht.
In Nederland vormde Rick samen met Robbie van Leeuwen (van "Shocking Blue" met de hit "Venus") de band Mistral wat resulteerde in 3 top 10 hits. In Duitsland produceerde Rick 2 albums, een met de bekende Roemeense Panfluitspeler Katalin Tereblea en met Chris Hinze met wie hij een piano album maakte in de studio van Jacques Loussier in Zuid Frankrijk. Hij leverde 3 Europese Kampioenen af en de eerste Nederlandse Wereldkampioen die het Festival in Tokio won. Trace Zowel Ekseption als Trace zijn bekroond met de Edison Trofee en in Frankrijk met "Le Trofee Le Metier", de Rose d'Or van Antibes en de gouden prijs van Montreux. Ondertussen waren z'n aantal gouden albums gestegen tot 11 waaronder 2 Platina en 1 Diamanten album uit Zweden. In Nederland heeft hij gewerkt met veel artiesten waaronder: Liesbeth List, Jan Akkerman, Connie van den Bos, Willy Alberti, Boudewijn de Groot en vele anderen. Met Rein van den Broek had hij hij een duo onder de naam Cum Laude. In 1989 werd er nog een Ekseption CD gemaakt in Nederland en in 1994 de tot nu toe laatste Live CD in Duitsland. De laatste jaren heeft Rick naast vele optredens vooral in het buitenland nieuw materiaal gecomponeerd wat heeft geresulteerd in een nieuwe dubbel CD "Rainbow" waarmee hij in 1999 weer opnieuw ging toeren in Nederland en Duitsland. Mei 2001 verscheen de C.D. Deze C.D. verkocht alleen al in Nederland 40.000 exemplaren en wordt live uitgevoerd met Kerkorgel en groep, voorjaar 2003 met Symfonieorkest in o.a. Duitsland. Rick's laatste C.D. The city of Prague attracts more than 4 million visitors a year.
After London, Paris, Istanbul and Rome itʼs the most visited tourist destination in Europa. With its historic city centre and hundreds of monuments that increasingly are used to entertain tourists, itʼs a typical example of a city that transforms more and more into an amusement park. Rick van der Linden plans to organize a city excursion taking in different locations in Prague where one can speak of ‘staged authenticity’. Rick van der Linden (1987) is architectural designer. He completed a study in Architectural Design in Maastricht and consequently gained a Master degree in Interior Design. His graduation project, Het dementerende huis, focused on the relation between architecture and memory. After graduating, he received a grant from the Creative Industry Stimulation Fund to develop his work, thereby becoming the first Dutch interior designer to receive such funding. Rick lives alternately in Maastricht and Eindhoven. Rick’s work focuses particularly on the immaterial qualities of architecture; he attempts to link themes like atmosphere, experience, memory and imagination to the process of architectural research and design. That also explains his fascination for scenography. According to Rick, scenographers, more than architects, are oriented towards a free and intuitive interaction with space. They seem to pay more attention to observing, exploring, experiencing, describing and interpreting spatial relationships. Praag trekt ruim vier miljoen bezoekers per jaar. Na London, Parijs, Istanbul en Rome is het de meest bezochte stad van Europa. Rick van der Linden organiseert een stadswandeling langs verschillende locaties in Praag waarbij sprake is van ‘geënsceneerde authenticiteit’. Rick van der Linden (1987) is architectonisch vormgever. Hij volgde zijn opleiding in Maastricht, waar hij na een studie Architectonische Vormgeving zijn Master in interieurarchitectuur haalde. Zijn afstudeerproject, Het dementerende huis, richtte zich op de relatie tussen architectuur en herinnering. Na zijn afstuderen ontving hij van het Stimuleringsfonds Creatieve Industrie als eerste interieurarchitect in Nederland een stipendium om zijn werk verder te ontwikkelen. Rick woont afwisselend in Maastricht en Eindhoven. De focus van Ricks werk ligt voornamelijk op de immateriële kwaliteiten van architectuur. In zijn werk tracht hij thema’s als atmosfeer, ervaring, herinnering en verbeelding te betrekken bij het architectonisch onderzoek- en ontwerpproces. Hier komt ook zijn fascinatie voor scenografie uit voort. Volgens Rick zijn scenografen, meer dan architecten, gericht op een vrije en gevoelsmatige omgang met ruimte. Ze lijken meer aandacht te hebben voor het waarnemen, ontdekken, ervaren, beschrijven en verbeelden van ruimte. Mijn naam is Rick van der Linden en ik noem mijn werk Emotion Arts.
In september 1995 begon ik met mijn eigen stijl in het schilderen. Daaraan voorafgaand heb ik in 1994 een schildercursus gevolgd onder leiding van meester Orsel en meester Scheigrond, beiden onderwijzers aan een basisschool, met beiden een kunstopleiding achter de rug. Op die cursus leerde ik de basiskleuren, inzicht, reliëf en schaduw, maar vooral kijken en de creaties niet te versmeren, hoewel de smeertechniek mij wel inspiraties heeft gebracht. Ik leerde en ontdekte mijn eigen stijl. Hiernaast staan de meest actuele werken die nog niet verkocht of in expositie zijn. De laatste tijd kom ik er achter dat in het commerciële circuit, het autonome gehalte van wat kunst kan zijn steeds meer wordt verruild voor de groeiende commerciële marktbehoefte, die kunst cultureel aanhangig heeft gemaakt. Ik pleit daarom voor meer universele waarden van wat de kunst kan zijn. Om te beginnen dient het proces van een kunstenaar niet bepaald te worden door de zogenaamde marktwerking. De brug die met het publiek en kunst dient te worden geschapen, is er een die door de bezieling van de kunstenaar in zijn werk wordt gelegd (dit los van het prijskaartje). In onze cultuur is kunst vooropgesteld elitair. De ambachtswaarde en arbeidswaarde zijn secundair geworden en daarom ook inferieur aan het geestelijk product. Daarom denk ik, dat in de huidige telecommunicatie maatschappij, de geanimeerde kunsten en grafisch geanimeerde kunsten, de ziel van de schilderkunst voorbij hebben gestreefd. Het gaat niet om maakbare kunst maar om de unificatie en identificatie van de authentieke en autonome waarden die de geest van een kunstenaar in zijn werk heeft gelegd. Ik vertel u graag meer over mijn werk en mijn visie op de hedendaagse kunst. Gebruik bij voorkeur het onderstaande formulier om contact met mij op te nemen.
KWALITEIT & GARANTIE Als u bij de uitvoering van uw stukadoorswerkzaamheden voor ons bedrijf kiest, kiest u bovendien voor een bedrijf dat is aangesloten bij de NOA (Nederlands Ondernemersvereniging voor Afbouwbedrijven). Sinds november 2019 zijn wij lid van de NOA-Afbouwgarantie. Met dit keurmerk kunnen wij onze klanten extra zekerheid en garantie geven op onze leveringen en diensten. Al onze leveringen en diensten vallen onder de algemene voorwaarden van de NOA. U bent bij ons verzekerd van vakwerk. (5 augustus 1946 - 22 januari 2006) Tekst: Frank Obertop
De naam van Rick van der Linden is onverbrekelijk verbonden met de formatie Ekseption, de Nederlandse rockgroep die vanaf eind jaren ’60 tot midden jaren ’70 van de vorige eeuw grote furore maakte met internationale hits volgens het concept: klassieke thema’s verpakt in eigen werk. Rick van der Linden was jarenlang het gezicht van Ekseption en het muzikale brein achter de groep. Met zijn virtuoze toetsenwerk op zijn Hammond en de vele op elkaar gestapelde keyboards dwong Rick bij collega’s en fans groot respect af. Na de Ekseptionperiode ging Rick zijn eigen weg. Tot 1978 was dat met de driemansrockformatie Trace, waarin hij het strakke keurslijf van de voorgaande jaren geheel van zich afschudde en muzikaal volledig zijn eigen weg ging. Daarna werd het wat stiller rondom Rick, hoewel hij vrijwel tot aan zijn dood in verschillende formaties is blijven toeren en altijd een schare aan trouwe fans achter zich wist. Achteraf heeft Rick zijn muzikale avonturen met Trace en daarna tot aan zijn optredens in 2003 gekwalificeerd als achtereenvolgende fasen in de muzikale ontwikkeling van Ekseption. Betekenis Rick van der Linden heeft een brug geslagen tussen klassiek en pop en daarmee een groot publiek bereikt. Zelf heeft Rick zijn visie samengevat als volgt: “In klassieke kringen ben ik vaak bekritiseerd. Maar ik vind dat alle muziek die je met gevoel, met volle overtuiging en met bevlogenheid speelt, niet slecht kan zijn. Want alleen dan gaat muziek juist leven. Volgens mij is dat ook de bedoeling van de componist. Want waarom zou je niet met bepaalde stukken zelf aan de gang mogen gaan? Dat deed Bach ook!”
Het gevolg van zijn grote succes was in die tijd ook dat, naast de succes van Ekseption zelf, van de klassieke originelen die door hen zijn gebruikt ook 4x zoveel platen werd verkocht. De jeugd van de sixties en de seventies ontdekte de klassieken! Gedurende zijn carrière werd Rick met Edisons bekroond, heeft hij vele internationale prijzen in ontvangst mogen nemen, elf albums werden goud en twee werden platina. In Zweden werd zelfs één diamanten plaat gehaald. Zowel Ekseption als Trace zijn bekroond met de Edison Trofee en in Frankrijk met "Le Trofee Le Metier", de Rose d'Or van Antibes en de gouden prijs van Montreux. Rick van der Linden heeft in totaal aan 48 albums meegewerkt, waarvan naar schatting zes miljoen exemplaren zijn verkocht. Hij heeft aan vele projecten meegewerkt, o.m. met Robbie van Leeuwen van Shocking Blue (De band Mistral, waarmee ze drie top tien hits maakten), Phil Collins, Deep Purple, Joachim Kuhn, Deep Purple, Phil Collins, Vangelis, Jack Lancaster en Brand Eggs, Jan Akkerman , Liesbeth List, Connie van den Bos, Willy Alberti, Boudewijn de Groot en vele anderen.
Leven Marinus Petrus Gerardus Maria (Rick) van der Linden werd geboren op 5 augustus 1946 in Badhoevedorp, als tweede in een gezin met vijf kinderen. Al spoedig na zijn geboorte verhuisde de familie wegens het werk van vader naar Rotterdam-Zuid. Thuis werden ook veel platen gedraaid, van Mantovani tot de Mattheüs. “Bij ons thuis was geen popmuziek. De Damrakkertjes zongen liedjes op rode singeltjes met gele labeltjes. De Urker, Spakenburger en Volendammer Mannenkoren zongen Psalmen in de nacht. Mantovani speelde Melodieën voor Miljoenen. En helemaal links stond de doos met op drie LP’s de Mattheus Passion. Gekregen bij een feestelijkheid, maar te zwaar bevonden om te draaien in een druk gezin.” Ricks vader speelde goed piano. “Ik was twee toen ik door mijn vader naast de piano werd gezet. Mijn vader moest spelen, anders hield ik mijn kop niet. Ik schreeuwde de hele boel bij mekaar, totdat die een pianoconcert van Johann Sebastian Bach begon te spelen", vertelde Rick later.
In Rotterdam kreeg de kleine Rick van zijn zevende tot zijn negende jaar pianoles. Toen Rick elf jaar oud was, verhuisde de familie naar de Parklaan in Haarlem, waar Rick pianoles van zijn vader kreeg. Ricks vader kon hele pianoconcerten uit zijn hoofd spelen. Vooral Bach vond Rick prachtig, zoals de Mattheus Passion. “Ik hield van de Mattheus. De koralen….. O Haupt voll Blut und Wunden. Zo triest. En tegelijk zo harmonieus.” Met Bach is Rick opgegroeid. Toen Rick twaalf was ging hij ook regelmatig alleen naar de kerk, enkel om naar het orgel te luisteren. Rick zat inmiddels op het gymnasium op het katholieke Triniteitslyceum aan de Zijlweg in Haarlem. Maar de resultaten op school waren slecht, omdat hij eigenlijk alleen maar wilde spelen. Hij was niet bij de toetsen weg te slaan. Rick kwam in contact met de directeur van het conservatorium in Haarlem, Piet Vincent. Toen Rick zijn eindexamen niet had gehaald, luidde diens advies om over te stappen naar het conservatorium voor een opleiding in de muziek. Maar die stap lag niet zo voor de hand. Rick kwam uit een streng katholiek gezin, waar vaders wil wet was. Een carrière van Rick in de muziek was niet wat zijn vader voor ogen stond. Maar Rick bleef bij zijn keuze, al was dat verre van makkelijk. Hij begon aan het conservatorium in Haarlem met een pianostudie bij Piet Vincent. Piet Vincent was in die tijd als een vader voor Rick. Rick kwam veel hem thuis over de vloer en noemde hem vanaf een zekermoment ook ‘Ome Piet’. Rick wist wat hij wilde en Piet Vincent geloofde in Rick. Hij inspireerde Rick om ook met een orgelstudie te beginnen, bij Albert de Klerk. Dat was buiten het conservatorium, omdat een orgelstudie daar toen niet mogelijk was. Albert de Klerk bleek een zeer goede docent en ook tussen De Klerk en Rick bleek de verhouding bijzonder goed. Maar De Klerk was een purist en liet geen ruimte voor persoonlijke interpretaties, wat zeer in tegenstelling stond tot Ricks eigen opvattingen. Rick heeft de opleiding aan het conservatorium in Haarlem in drie jaar gedaan, terwijl daar gewoonlijk vijf jaar voor stond. Hij heeft zich volledig op de opleiding gestort om aan zichzelf en aan zijn ouders te bewijzen dat hij het ook echt kon. In die tijd won Rick ook drie pianocompetities en hij speelde pianoconcerten van Beethoven, Rachmaninoff en Mozart met verschillende symphonieorkesten. In 1967 ging Rick voor zijn eindexamen naar het Koninklijk Conservatorium in Den Haag, waar hij cum Laude slaagde. Hij had erecertificaten voor piano, orgel, harmonie en contrapunt. Na zijn afstuderen in Den Haag werd Rick aangesteld als docent aan het conservatorium Haarlem. Maar dat viel hem helemaal niet mee: Rick was zelf nog zeer jong en moest lesgeven aan (soms veel) oudere studenten. En als docent aan het conservatorium speelde Rick de hele dag klassiek piano. “Na het conservatorium zat ik behoorlijk met mezelf in de knoop” vertelde hij later. “Ik moest mensen van veertig jaar lesgeven. Maar dat zag ik niet zo… Daarom ben ik het in andere muzieksoorten gaan zoeken. Barmuziek, tango’s. Het intrigeerde me omdat ik het zo afschuwelijk vond. Dus ging ik in een bar spelen om te ontdekken wat het allemaal was.”
Hij speelde van alles: foxtrots, boogiewoogie, ragtime, filmmuziek, blues, tango, pop, walsen van Strauss en cabarettunes. Jazz vond Rick ook walgelijk. Joep, zijn oudere broer met wie hij thuis de kamer deelde, draaide platen van Miles Davis, terwijl Rick zelf eigenlijk alleen maar de klassieken kende. Piet Vincent was van oordeel dat het voor Rick goed was om ook het pad van de jazz te verkennen. Via contacten van zijn broer Joep begon Rick aan te schuiven bij jazzcombo’s in bars in Haarlem. Meespelen om te ontdekken wat er muzikaal allemaal te koop was. Maar om jazz te kunnen blijven spelen moest hij toestemming hebben van de directeur van het conservatorium, want de vingertechniek is totaal verschillend.
Bij klassiek is dat heel gecontroleerd in tegenstelling tot bij jazz. De directeur wilde zeker weten dat Rick die techniek uit elkaar kon houden. Na een test kreeg Rick toestemming om ’s avonds bij te klussen. Het was zijn enige manier om te overleven: overdag klassieke muziek studeren en lesgeven, dan een halve dag de piano niet aanraken om zich ’s avonds volledig op jazz te concentreren. In de Haarlemse Jazz Club maakte Rick kennis met jazzpianist Louis van Dijk. Toen Rick Louis hoorde spelen en raakte hij gefascineerd door diens benadering van jazz. De jazzinvloeden van Louis van Dijk zijn in Ricks improvisaties onmiskenbaar terug te horen. In die tijd leerde Rick ook de saxofonist Ferdinand Povel kennen, met wie hij een kwartet oprichtte: het Ferdinand Povel Quartet. Maar na een jaar stapte Rick over naar de Occasional Swing Combo om te zien wat popmuziek precies inhield. In het voorjaar van 1967 speelde Rick met zijn Occasional Swing Combo in dezelfde zaal in Haarlem als de eveneens lokale band Ekseption. Trompettist Rein van den Broek van Ekseption kende Rick al uit het Haarlemse jazzcircuit en hij was al onder de indruk van Rick zijn pianospel. En dat was deze avond weer het geval. Daarop stapte Rein op Rick af met de vraag of hij de band Ekseption wilde komen versterken. Ekseption was op dat moment geformeerd rond de persoon van Rob Kruisman, die veel instrumenten bespeelde (w.o. gitaar en sax) en zong en liveshows gaf waar de stukken van af vlogen. De naam ‘Ekseption’ was ooit prikt uit een woordenboek, maar het moest wel uitzonderlijk worden gespeld, vonden ze toen. Rick stemde toe, trad toe tot Ekseption en als nieuwe toetsenist, opvolger van zijn voorganger Johan Timmers, en nam het Farfisa-orgel van Rein van den Broek over voor fl. 1750,- . Dat orgel werd in wekelijkse termijnen afbetaald.
De doorbraak en de wereldwijde carrière
In 1968 schreef de band zich in voor het Loosdrechtse jazzconcours. De band speelde voornamelijk nummers van Art Blakey, Dizzy Gillespie en Canonball Adderley. De competitie bestond uit één verplicht nummer (Dizzy Gillespies “Taboe”), en twee vrije keuzes. Dat werden Art Blakey’s “Avila at the Tequila” en “De Sabeldans”, het laatste nummer overigens in een arrangement dat leek op dat van de Engelse groep “Love Sculpture” die het nummer pas had opgenomen. Ekseption kwam binnen met Marshall-versterkers en dat was nog nooit vertoond op een jazz festival. Max van Praag, de organisator, tikte Rick op de schouder en zei: “Zeg vrind, als jij teveel herrie maakt, schop ik je zo weer de deur uit. Want dat kunnen we niet hebben!” Maar tot ieders verbazing won Ekseption daar de eerste prijs. De eerste prijs leverde direct een platencontract op. Eén van de juryleden in Loosdrecht was Tony Vos, saxofonist en artistiek directeur bij Phonogram. Tony Vos heeft de groep onder zijn hoede genomen en intensief begeleid. Hij heeft de band, als producer, uiteindelijk tot grote hoogten gebracht.
Het repertoire van Ekseption bestond op dat moment in feite uit drie uur dansmuziek, omdat de band hoofdzakelijk speelde op schoolavonden en in danstenten. De beoogde uit te brengen singles waren covers van thema’s van Bix Beiderbecke en ‘Barnacle Bill the Sailor’. Phonogram vond het helemaal niets. Dus dat ging niet door, maar ze hadden niets anders. De voormalige bassist van Ekseption, Hans Alta, volgde de groep nog steeds met interesse en kwam met het idee om de Sabeldans van Khatchaturian, die ze op het concours in Loosdrecht ook al gespeeld, op te nemen hetgeen duidelijk in het straatje van Rick paste. Rick had tijdens zijn conservatoriumstudie, geïnspireerd door The Nice, met toetsenist Keith Emerson, al eens een bewerking van De Vijfde gemaakt en zag het idee om een klassiek stuk bij de kop te pakken helemaal zitten. En zo heeft de band, onder stimulerende leiding van producer Tony Vos, de klassieken “De Vijfde” van Beethoven en de “Sabeldans” van Khatchaturian opgenomen.
Deze twee nummers zouden samen op single uitkomen. De Sabeldans zou als A-kant van de eerste single verschijnen, maar de groep was net te laat. De Engelse groep “Love Sculpture” had met een eigen versie van de Sabeldans net een hit gemaakt. Toen werd besloten om De Vijfde van Beethoven als A-kant op te nemen. Maar voor de intro van De Vijfde was een orkest nodig en een compleet orkest inhuren was veel te kostbaar. Toen werd voor de beroemde intro een bandopname gebruikt van een Oost-Europees orkest. De single “The Fifth” werd uitgebracht op 20 maart 1969. De discjockeys zagen het product commercieel helemaal niet zitten en er werd op de radio dan ook weinig aandacht aan het nummer besteed. Maar de enige die in het nummer geloofde was, Tineke de Nooy (toen nog: Tiiiineke) van Radio Veronica, die The Fifth elke dag draaide in haar programma “Koffietijd”. En na zes weken begon het ineens te lopen en binnen drie maanden was The Fifth nummer twee op de Top Veertig. Dat was medio 1969.
In de zomer van 1969 werd Haarlem het Hartewensfestival georganiseerd. Henri Arends, dirigent van het Noordhollands Philharmonisch Orkest, wilde daarmee verschillende muziekstijlen aan jongeren laten horen. Toen Rick dat hoorde, wilde hij graag natuurlijk samen de Vijfde uitvoeren samen met het NhPhO. Arends vond dat een prachtig idee, maar de leden van het orkest weigerden om samen te spelen met een popgroep. Dat was ver beneden hun waardigheid: van klassiek moest je afblijven. En Ekseption speelde het toen alleen op het festival. Het werd op tv uitgezonden en dat leverde, mede door de rel, heel wat publiciteit op. Bij een volgende gelegenheid heeft Rick anders aangepakt. Als klassiek geschoold pianist heeft hij het orkest nadien toch kunnen overtuigen. Het recept werd toen als volgt: voor de pauze doet Rick met het orkest mee. Als solist bij het Philharmonisch Orkest neemt Rick het volledige derde pianoconcert van Beethoven voor zijn rekening. En na de pauze doet het orkest mee met Rick en Ekseption. En dat werkte!
De tijden veranderden snel: het album Ekseption 00.04 (1971) van twee jaar later is compleet opgenomen met een symphonie-orkest! Rick was een virtuoze toetsenist en een zeer creatieve en stimulerende geest. Maar tegelijkertijd was hij een eigenzinnige leider. Rob Kruisman verliet de groep. Door Ricks invloeden was het ‘zijn’ muziek niet meer. En pers en publiek wilden graag een leider zien, iemand die naar buiten trad en het woord voerde. Afgesproken werd dat Rick dat zou gaan doen. En Ekseption ging verder op de ingeslagen weg, met Rick, barstens vol ideeën. En in een vergadering werd besloten dat ook Rick nu zijn haar moest laten groeien. Het succes van De Vijfde heeft het hele karakter van de band veranderd. Inmiddels was ook de eerste LP op de markt gekomen, met nog meer bewerkingen van klassieken, en ook die werd een groot succes. De bandleden moesten toen een keuze gaan maken: zouden ze amateur bli...
Na zijn opleiding Technische Bedrijfskunde aan de Universiteit Twente heeft Rick van der Linden inmiddels ruim twintig jaar werkervaring opgedaan in verschillende functies en uiteenlopende sectoren, zoals het bank- en verzekeringswezen, de zorg, gemeenten, de semi-overheid en de IT-sector. Hierbij kwam hij in aanraking met nagenoeg alle aspecten van Business Intelligence, Analytics en tal van aanpalende vakgebieden. De verdieping zocht hij met name in solution architectuur en stakeholder management. Down-to-earth mentaliteit Rick is een praktisch ingestelde IT-professional met een brede scope en een down-to-earth mentaliteit. Zo heeft hij onder meer hands-on ervaring opgedaan als dashboard-ontwikkelaar, datawarehouse-developer, business analist, datawarehouse-architect en product owner binnen het kader van het scrum-methodiek. Bovendien heeft hij een ruime ervaring met stakeholder management, met name bij enkele grote banken.
- Specialisaties en technologische expertise
- Datagedreven werken en Data Warehousing & Analytics
- Model-driven data warehouse development en BI-architectuur
- Scrum, Agile, en product ownership
- Finance en bedrijfs- overnames, securitisatie
Specialisaties Rick van der Linden is specialist op het gebied van: Datagedreven werken, Data Warehousing & Analytics, Model-driven data warehouse development, BI (Solution) Architecture, Scrum, Agile (met name als product owner), Business analyse en Informatieanalyse, Finance (business lending, bedrijfsovernames en securitisatie), Stakeholder management. Technologieën Naast deze hoofdspecialisaties heeft Rick in de sectoren Finance, (semi-) overheid, zorg, FMCG en IT uitgebreide ervaring opgedaan met een groot aantal leveranciers, technologieën, programmeertalen, platforms en tools zoals: Alteryx, BigML, Business Objects, Confluence, Data Vault (storage) / Kimball (reporting layer), Jira, MS SQL Server, PowerBI, SAP, PowerDesigner, Tableau.
Oog voor data én mensen Rick is een warm pleitbezorger van intern ondernemerschap en handelt hier ook naar. In de wisselwerking tussen mensen en inzichten wordt volgens Rick uiteindelijk de echte waarde gecreëerd. Hij is ervan overtuigd dat betere en snellere inzichten leiden tot een betere bedrijfsvoering. Het ‘hoe en wat’ is vergelijkbaar met een ontdekkingsreis, waarbij hij graag de route uitstippelt. Wie zijn de afnemers, waar lopen zij tegen aan, wat hebben ze nodig om verder te komen? Willen ze paskare oplossingen of liever zelf experimenteren? Hoe blijven we continu in dialoog met de afnemers? Wordt de gerealiseerde waarde ook zo gepercipieerd? Hoe blijven we continu werken aan draagvlak?
Balanceren tussen lange en korte termijn Rick realiseert zich dat er in elke organisatie een spanningsveld bestaat tussen waardecreatie op korte en op lange termijn. Hij heeft in diverse functies aangetoond dat hij hiertussen behendig kan balanceren. Hij houdt hierbij altijd goed rekening met de prioriteiten van de organisatie en de belangen van alle stakeholders. Door nú waarde te leveren ontstaat maximale zichtbaarheid, relevantie, draagvlak en enthousiasme. Dat is de kracht van de ‘snelle’ oplossing, zoals prototyping en een zogenaamd minimal viable product (MVP). De uitdaging is om de lange termijn die snelheid en leverbetrouwbaarheid ook op een hoog niveau te houden, zonder dat de kosten de pan uit rijzen en er zogenoemde technical debt ontstaat.
Voorvechter van een stevig datafundament Op technical debt zit niemand te wachten. Daarom is volgens Rick met name een stevig data-fundament van essentieel belang voor elke organisatie. Dit betekent een toekomstvaste data-architectuur, gestoeld op gezonde architectuur-principes, met toepassing van moderne (ontwikkel-)technieken en het voorkomen van de genoemde technical debt. Snel switchen tussen macro en micro Een van de sterke punten van Rick van der Linden is dat hij snel mentaal kan switchen van macroniveau naar microniveau en vice versa. Een goede architectuur en ontwikkelmethodiek bepalen in grote mate vooraf het succes van een implementatie. De rest van het succes zit hem vaak in de details. The devil is in the detail! Voor betrouwbare interim-advies In de twintig jaar dat Rick in de IT actief is, is de omgeving waarbinnen Business Intelligence (BI) wordt toegepast ingrijpend veranderd. De behoefte aan een objectief extern advies neemt hierdoor toe. Dankzij zijn consistente aanpak heeft Rick de bestaande verwachtingen bij opdrachtgevers altijd kunnen waarmaken. Haal Rick binnen en hij zorgt allereerst voor een stevig technisch fundament, zoals een toekomstbestendige architectuur en een state-of-the-art dataplatform. Weg met de keuzestress Rick realiseert zich als geen ander dat de waaier aan Business Analytics toepassingen alleen maar toeneemt. Ook organisaties hebben last van keuzestress. Het effectief inzetten van Artificial Intelligence (AI) in het algemeen en Machine Learning (algoritmes) in het bijzonder liggen nu ook voor veel organisaties binnen handbereik. Realtime BI, interactieve dashboards en self-service BI zijn de nieuwste trends. Werknemers zouden voortaan zelf patronen in de data kunnen herkennen. BI krijgt gezelschap van AI. Rick helpt om het IT-landschap te ordenen en de juiste keuzes te maken. Benut alle mogelijkheden van BI en AI Een computer is tegenwoordig inderdaad een stuk beter in het herkennen van patronen dan mensen, zo erkent Rick. Dat maakt volgens hem het vak van Business Intelligence & Analytics extra interessant. Tegelijkertijd zal door deze nieuwe technologische ontwikkelingen, zoals bijvoorbeeld AI, de behoefte aan interim-advies en coaching alleen maar toenemen, doordat er nieuwe vraagstukken opborrelen, zoals hoe train je een algoritme, hoe staat het met de datageletterdheid van je medewerkers? En is de (data) ethiek wel voldoende gewaarborgd? Rick heeft in ieder geval aangetoond over de juiste competenties en werkervaring te beschikken om ook jouw organisatie en individuele werknemers hierbij optimaal te ondersteunen. Schakel hem nu in. neem contact met mij op.
Reviews en nalatenschap
Reviews over Rick van der Linden: J.W. van Tongeren | Rabo Real Estate Finance: Rick is een gedreven BI consultant die snel nieuwe materie/business doorleeft en weet door te vertalen in goed toepasbare BI voor zijn opdrachtgever. Rick werkt op een prettige manier samen en weet anderen goed te enthousiasmeren. Daarnaast is hij proactief, positief kritisch en altijd op zoek naar het creëren van nog meer business value. Rick van der Linden (Badhoevedorp, 5 augustus 1946 - Groningen, 22 januari 2006) was een Nederlands componist en toetsenist. Hij werd bekend als lid van Ekseption en speelde ook in Trace, Mistral en Session. Van der Linden speelde vanaf zijn dertiende jaar piano. Hij doorliep het gymnasium aan het Triniteitslyceum in Haarlem en studeerde in 1967 af aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag met erecertificaten voor piano, kerkorgel, harmonieleer en contrapunt. Vervolgens werd hij docent aan het Haarlems conservatorium. Ook in 1969 won Van der Linden met zijn band Ekseption het Loosdrecht Jazz Concours, wat hen in één klap beroemd maakte en een platencontract bezorgde. Met Ekseption toerde Van der Linden door Europa en Israël, en ook met Trace was Van der Linden korte tijd succesvol.